fr nl

OPGG

Overlegplatform Geestelijke Gezondheidszorg Gebied Brussel-Hoofdstad

lijst van nuttige adressen

Op de website van de GGC vindt u een lijst van nuttige adressen voor psychiatrische ziekenhuizen, psychiatrische verzorgingstehuizen, initiatieven beschut wonen, diensten voor geestelijke gezondheidszorg en andere diensten van gezondheidszorg. 

Nieuws van de geestelijke gezondheidssector

Initiatieven voor wederzijdse ondersteuning onder de loep

pair aidance

Wederzijdse ondersteuning, dat is ervaringen delen met lotgenoten die gelijkaardige situaties achter de rug hebben als gevolg van problemen rond geestelijke gezondheid, verslaving of bestaansonzekerheid. Die wederzijdse ondersteuning gaat uit van de overtuiging dat iedereen de situatie op zijn of haar eigen ritme te boven kan komen. Er is voor iedereen een weg naar herstel. (de vzw En Route/www.enrouteweb.org)

Die benadering is een belangrijke, recente ontwikkeling voor wat hulp en zorg betreft.

Wederzijdse ondersteuning kan zich vertalen naar uiteenlopende vormen: psychosociale begeleiding, individuele opvolging door lotgenoten, activiteiten, sensibilisering van patiënten of zorgprofessionals, vertegenwoordiging op politiek niveau.

Sinds de oprichting van de vzw En Route (2014) en de inrichting van een opleiding wederzijdse ondersteuning aan de universiteit van Bergen (2016) kwamen in Brussel en Wallonië tal van initiatieven tot stand die steunen op wederzijdse ondersteuning. Die werden echter niet in kaart gebracht. SMES-B en het Forum-Bruxelles contre les inégalités sloegen dan ook de handen in elkaar om die initiatieven binnen de Federatie Wallonië-Brussel op te lijsten. Het initiatief telde drie luiken:

  1. Een kaart met toelichting waarop alle initiatieven in de Franstalige hulp- en verzorgingssector te vinden zijn (geestelijke gezondheid, bestaansonzekerheid, middelengebruik).
  2. Een reeks portretten die een beeld schetsen van positieve ervaringen en moeilijkheden die de actoren van wederzijdse ondersteuning ondervinden.
  3. Een methodologische gids ter ondersteuning van de instellingen die acties op het getouw willen zetten rond wederzijdse ondersteuning.

De publicatie van de studie is eind 2019 voorzien.

Meer informatie: http://smes.be/spip.php?article185

Terugbetaling van psychologische behandelingen onder bepaalde voorwaarden

 traitements psy

In onze nieuwsbrief van februari 2019 kondigden we de terugbetaling van psychologische eerstelijnszorgen aan voor volwassenen met courante aandoeningen. Het RIZIV-project ging in april 2019 van start in het kader van de hervorming van de geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Dit zijn de voorwaarden voor een eventuele terugbetaling:

  • Tussen 18 en 64 jaar oud zijn;
  • Lijden aan een psychisch probleem op vlak van angst, depressie of alcoholgebruik dat matig ernstig is, waardoor het voldoende verholpen kan worden middels een beperkt aantal sessies psychologische eerstelijnszorg;
  • Verwezen zijn door de huisarts of psychiater, die de patiënt daarvoor een verwijsvoorschrift bezorgt;
  • Een psycholoog of klinisch orthopedagoog raadplegen die deel uitmaakt van het coördinatienetwerk geestelijke gezondheidszorg.

Het verwijsvoorschrift van de arts biedt toegang tot een reeks van vier sessies (die over maximaal drie maanden gespreid worden). Wanneer die eerste vier sessies onvoldoende blijken, wanneer de patiënt na een bepaalde periode opnieuw gelijkaardige problemen ervaart of wanneer de patiënt een ander psychisch probleem van matige ernst ervaart, kan een tweede reeks van vier sessies worden voorgeschreven.

Al deze voorwaarden zijn te vinden op de website van het RIZIV: https://www.inami.fgov.be/nl/professionals/individuelezorgverleners/artsen/verzorging/Paginas/eerstelijns-psychologische-sessie-klinisch-psycholoog-klinisch-orthopedagoog.aspx

Informatiefiche bestemd voor het publiek: http://www.107bru.be/sites/default/files/Flyer%20terugbetaling%20eerstelijnspsychologische%20zorg%20bru.pdf

Informatiefiche bestemd voor psychologen:

http://www.107bru.be/sites/default/files/Informatieve%20fiche%20klinisch%20psychologen%20en%20orthopedagogen.pdf

Voor psychologen die zich bij het project willen voegen:

Alle informatie voor deelname aan het RIZIV-project 'terugbetaling psychologische eerstelijnszorg' als zelfstandig klinisch psycholoog in Brussel is te vinden op http://www.107bru.be/nl-be/node/26.

Lotgenotengroep psychose Brussel


Praatgroep voor lotgenoten met een psychosegevoeligheid, begeleid door ervaringsdeskundigen Nadia en Miguel. 
Inschrijven en meer info: nadia@uilenspiegel.net of 0475 96 03 97 (Nadia)

  •  Zaterdag 4 januari 2020: Psychose en filosofie. Wat is werkelijkheid nu echt?
  •  Zaterdag 14 maart 2020: Crazywise documentaire en nabespreking (deze bijeenkomst duurt tot 17u30)
  •  Zaterdag 9 mei 2020: Wat na een psychose? Over herstel en zelfzorg

Tijd: 14:30 – 16:30 (onthaal vanaf 14:15)
Locatie: Den Teirling, Maesstraat 89, 1050 Brussel. Openbaar vervoer: bus 38 & 60 (halte Malibran), bus 95 (halte Blyckaerts), tram 81 & bus 71 (halte Flagey), metro lijn 2 & 6 (halte Naamse Poort), trein: halte Mouterij-Germoir

Geestelijke Gezondheid op de radio

Ter gelegenheid van de werelddag voor de geestelijke gezondheid gisteren was Nadia Mahjoub van Uilenspiegel vzw op de radio van BRUZZ. Hier is het overeenkomstige artikel.

La Fleur de Patricia: interview met Pascale Fransolet en Sophie Céphale

fleur de patricia

In onze nieuwsbrief van januari hadden we het over het herstelboekje met als titel La Fleur de Patricia, bestemd voor gebruikers, naasten en professionals in de geestelijke gezondheidszorg. Amerikaans psychologe dr. Patricia E. Deegan moest zelf beroep op de geestelijke gezondheidszorg en wordt wereldwijd beschouwd als een van de grondleggers van herstelondersteuning. In haar verhandeling Recovery as a Self-Directed Process of Healing and Transformation heeft ze het eigenlijk over twee bloemen: de ene bloem belichaamt de “ik zoals voorheen”, terwijl de andere bloem de “huidige ik” belichaamt. De bloem telt elf kroonbladeren. Elk blaadje staat voor een belangrijk aspect in iemands leven. La Fleur de Patricia is een samenwerking tussen de universiteit van Bergen, de vzw En Route en de Clinique Sans Souci. Sophie Céphale is coördinatrice van de vereniging En Route. Pascale Fransolet coördineert de peer-to-peer-hulpverlening in de Clinique Sans Souci. Ze brachten ons samen een bezoek om het onder meer over de totstandkoming van dit boekje te hebben.

Waarom een herstelboekje?

Sophie: We merkten dat het begrip ‘herstel’ niet altijd zo duidelijk was voor professionals. We wilden het begrip op een toegankelijkere manier voorstellen, vanuit het standpunt van de gebruiker.

Pascale: Inderdaad.  Bovendien is het begrip ‘herstel’ ook voor de gebruikers en hun naasten niet altijd duidelijk. Persoonlijk stel ik de dingen graag op een eenvoudige manier voor. Het schenkt voldoening om moeilijke begrippen helder en toegankelijk te maken.

Vanwaar de keuze voor Patricia Deegan? Waarom inspireert zij jullie zo?

Pascale: Haar verhaal is ongelofelijk. Ooit was ze als het ware ten dode opgeschreven. Men heeft haar gezegd: “Uw leven is voorbij”. Toch is ze volgens mij ook vandaag nog erg actief. In zekere zin zouden we willen zijn zoals Patricia.

Sophie: Inmiddels is Patricia Deegan doctor in de psychologie. Sommige gebruikers hebben moeilijke studies achter de rug en worden daarna ziek. Anderen hebben een ziekte overwonnen en hervatten nadien hun studie. In 2007 kreeg ik hetzelfde te horen. Ik zou nooit nog een beroep kunnen uitoefenen met enige verantwoordelijkheid, of zou zelfs helemaal niet meer kunnen werken. Toch heb ik vandaag een job die ik graag doe, in een sector waar ik vertrouwd mee ben: de geestelijke gezondheidszorg.

Pascale: Ooit zei een psychiater tegen mij dat ik “in de grijze zone moest leven”. Ter verduidelijking: ik lijd aan een bipolaire stoornis. Gelukkig bleef ik niet bij de pakken neerzitten en liet ik me niet kennen. Dergelijke verhalen maken me kwaad. Ik wilde die woede naar iets constructiefs ombuigen.

Waar hebben jullie alle informatie gevonden?

Pascale: Ik kende Patricia Deegan al erg lang. Ik had over haar gelezen en had informatie over haar gevonden op het internet. Ik had al snel door dat zij iemand was die haar stempel heeft gedrukt op het hele herstelverhaal. Dat inspireerde mij. Daarna ben ik uiteraard artikels en boeken beginnen lezen. Het boek Vivre son rétablissement van twee schrijfsters uit Quebec, Mireille Bourque en Brigitte Souci, staat overigens vol met getuigenissen van Patricia Deegan. Last but not least: de getuigenissen uit ons netwerk. Die nemen een groot deel van ons boekje in beslag.

Brigitte Soucy heeft het vaak over het “verstarde hart”, waar ook sprake van is in La Fleur de Patricia. Op bepaalde ogenblikken is herstel nu eenmaal niet mogelijk. Dat betekent echter niet dat je de moed moet laten zakken of iemand moet zeggen dat het “om zeep” is. Tegelijkertijd mag je in geval van “een verstard hart” ook niet aandringen. Je mag de persoon niet uit balans brengen. Je moet respect hebben voor de tijdelijke onbeweeglijkheid en er even gewoon zijn voor die persoon. De moed erin houden.

Herstel is iets heel persoonlijks, iets heel unieks. “Hét herstel” bestaat niet. Er bestaan evenveel vormen van herstel als er personen zijn.

Hoe kom je tot herstel?

Door een beroep te doen op je creativiteit. Het medische aspect verdwijnt hier enigszins naar de achtergrond. We hebben het in ons boekje over strategieën, over wat ons goed doet, over de keuzes die we kunnen maken. Je kunt bijvoorbeeld je toevlucht nemen tot psychotherapie, sport of medicatie. Het kan je helpen om je beter te doen voelen, maar er zijn natuurlijk nog andere manieren. En een persoon valt uiteraard niet samen met zijn ziekte.

Wat hebben jullie zelf bijgeleerd tijdens het schrijven van dit boekje?

Sophie: Laat ons zeggen dat onze interesse ook uitgaat naar klinisch en psychosociaal herstel, het herstel vanuit professioneel opzicht zeg maar. Het was erg leerrijk om beide perspectieven aan elkaar te toetsen.

Pascale: We stootten op begrippen die we niet kenden, op andere manieren om de dingen te beschrijven die we voorheen nooit hadden gebruikt in de context van klinisch herstel, empowerment en kritiek. Dat alles vergde opzoekingswerk. Ik houd bovendien van getuigenissen. Die staan niet zomaar in ons boekje. Ze zeggen heel veel. Elk woord is belangrijk. Een psychologe vertelde me dat een van haar patiëntes de getuigenissen 's avonds in bed telkens opnieuw las, omdat die haar moed en hoop gaven. Hoop geven was dan ook het voornaamste doel van dit document.

Sophie: Het is een kwestie van de juiste woorden vinden om duidelijk te maken dat een beter leven echt mogelijk is, wat er ook gebeurt!

Welk kroonblaadje is jullie favoriet in het hersteltraject, en waarom?

Pascale: Een bloem telt heel wat blaadjes en heeft ze allemaal even hard nodig. Een bloem waarvan de helft van de blaadjes ontbreken, is een bloem in moeilijkheden. Volgens mij zijn alle blaadjes van belang.

Sophie: Ik zou de nadruk leggen op het blaadje dat “liefde en vriendschap” belichaamt, aangezien ik de eenzaamheid het verschrikkelijkste vind bij psychisch lijden. Wie erin slaagt opnieuw een vriendenkring uit te bouwen, heeft in mijn ogen al een grote stap gezet op weg naar herstel. Het is mijn favoriete blaadje, hoewel er uiteraard nog andere zijn. “Werk” is eveneens belangrijk, net als “familie”. Als je de band met je familie opnieuw kan aanhalen, ligt de weg naar herstel voor je open.

Pascale: Niet alleen eenzaamheid maar ook bestaansonzekerheid staat herstel in de weg. Het is iets waar we in Brussel constant mee geconfronteerd worden. Ik vind dat het toch wel moeilijk is om opnieuw overeind te krabbelen. Het zou gemakkelijker en sneller gaan met een gepaste huisvesting. Het lijkt vanzelfsprekend, maar het is een van de voorwaarden voor herstel.

Sophie: Daarom spreken we in het boekje zowel over een persoonlijke verantwoordelijkheid als over een verantwoordelijkheid van de entourage en een maatschappelijke verantwoordelijk tijdens het herstelproces.

Pascale: Inderdaad. Stigmatisering is een tweede ziekte. Binnen de geestelijke gezondheidszorgsector zijn we ons daarvan bewust, maar ik denk dat het grote publiek dat niet weet. La Fleur de Patricia is dan ook een boekje voor iedereen, niet enkel voor gebruikers, maar ook voor professionals en naasten.

Wat zijn volgens jullie de belangrijkste factoren op weg naar herstel?

Pascale: Belangrijk bij herstel is het respect voor ieders ritme, voor het ritme van de persoon die het herstelproces doormaakt. Dat is ook belangrijk voor de professional die de tijd moet nemen om zijn werk goed te doen en om het vertrouwen van de gebruiker te winnen. Het concept ‘tijd’ is bijzonder belangrijk.

Sophie: Het herstelproces mag niet in een beleidsmodel worden gegoten dat als doel heeft patiënten zo snel mogelijk uit het ziekenhuis of op de arbeidsmarkt te krijgen, zelfs als ze er nog niet klaar voor zijn.

Wat is het verschil tussen herstel en genezing?

Pascale: Genezing en herstel zijn twee totaal verschillende concepten. De wens om te genezen kan voor zingeving zorgen. En het is die zingeving die cruciaal is. Zin geven aan het leven, zin geven aan het herstel ... Dat maakt het verschil.

Een woordje om af te sluiten?

Pascale: Op persoonlijk vlak liet dit boekje me zien dat ik ergens toe in staat ben. Het is een mooie verwezenlijking, een schitterende samenwerking, ook met de illustrator, die de boodschap volledig heeft begrepen.

Ik ben dol op de getuigenis van Anne en Denis op pagina twintig van het boekje. Zij geven eveneens een sleutel tot herstel mee. De weg ligt bezaaid met vragen over alles en iedereen. Het is moeilijk om te zien hoe een naaste verandert. Hij of zij is niet langer de persoon die je kende. Dat moet bijzonder moeilijk zijn, maar de liefde kan dat overwinnen. Die hoop moet je koesteren.

Nieuwe Brusselse regering: veelbelovende veranderingen op het vlak van gezondheid

nouveau gvt

In een recente uitgave belichtte SMES-B (Geestelijke Gezondheid & Sociale Uitsluiting-België) enkele veelbelovende wijzigingen op de agenda van de nieuwe Brusselse meerderheidspartijen (Gewest en Gemeenschappelijk Gemeenschapscommissies).

Een van de positieve punten die SMES-B aankaart, is dat het akkoord tussen het Gewest en de GGC stelt dat de regering “met de overige bevoegde Brusselse entiteiten zal samenwerken om gericht te streven naar de invoering van de ‘ervaringsdeskundigheid’ en de ontwikkeling van de sociale innovatie”.

Wat geestelijke gezondheidszorg betreft, wenst de regering te “werken aan de sociale gezondheidsongelijkheid met bijzondere aandacht voor specifieke bevolkingsgroepen (personen met een verslaving, armoede, personen met een beperking, senioren)”. Daartoe zal de regering “de ambulante tweedelijnszorg versterken” ter ondersteuning van “huisartsen geconfronteerd met specifieke vraagstukken (geestelijke gezondheid, zelfdoding, verslavingen)”.

Op het vlak van verslavingszorg wenst de nieuwe meerderheid “een heus risicobeperkingsbeleid te voeren voor potentiële gebruikers en druggebruikers (ook voor alcohol)”.

Het volledige artikel van SMES-B is hier te vinden: http://smes.be/spip.php?article180 

Arbeidsongeschiktheid:
patiënten dubbel gestraft

incapacité

In een artikel dat op 29 augustus 2019 in de krant Le Soir verscheen, lazen we dat onderzoek van de Onafhankelijke Ziekenfondsen had uitgewezen dat patiënten in de eerste twaalf maanden van hun arbeidsongeschiktheid gemiddeld 1.454 euro uit eigen zak betaalden voor medische kosten. Hoewel dit bedrag ‘slechts’ 10 % van de totale kosten vertegenwoordigt – de rest is voor rekening van de Sociale Zekerheid – ligt het vijf keer hoger dan het gemiddelde. De leden van de Onafhankelijke Ziekenfondsen (van 20 tot 64 jaar oud) betalen gemiddeld 285 euro per jaar.

Over arbeidsongeschiktheid: het eerste jaar waarin personen niet langer kunnen werken als gevolg van ziekte, worden zij “arbeidsongeschikt” geacht en behouden ze 60 % van hun loon. Als die personen na één jaar arbeidsongeschiktheid nog steeds niet kunnen werken, krijgen zij het statuut van “invalide”. Het aantal vrouwen met het invaliditeitsstatuut ligt hoger dan het aantal mannen (56,7 %). Aangezien arbeidsongeschikte en invalide patiënten doorgaans meer medische kosten hebben dan gemiddeld, worden zij als het ware dubbel “gestraft”. Ze krijgen immers niet hun volledige loon. Bijgevolg komt één persoon op vier in aanmerking voor de verhoogde tegemoetkoming (BVT).

Discriminatie op grond van de gezondheidstoestand:
78 % meer aangiftes in vijf jaar

unia

Unia, de onafhankelijke openbare instelling die discriminatie bestrijdt en gelijke kansen bevordert, geeft in haar rapport van 2018 aan dat het aantal aangiftes van discriminatie op grond van handicap en gezondheidstoestand sterk toeneemt. De instelling heeft een verdubbeling van het aantal aangiftes waargenomen en anderhalf keer meer dossiers geopend in vijf jaar.

De discriminatie op grond van de gezondheidstoestand is het sterkst toegenomen: het aantal aangiftes steeg met 78 % over een periode van vijf jaar. Het gaat vooral om ernstig zieke personen die geen verzekering of banklening ontvangen of buitensporige ‘premies’ moeten betalen.

Bron: artikel Discriminations : 50% de signalements de plus en cinq ans, verschenen in Le Soir op 24 juni 2019

Similes

Similes is een vereniging voor familie van psychisch kwetsbare mensen. Voor het programma van Similes voor 2019-2020, klik hier. 

Met Kaffee Similes wil Similes de Nederlandstalige familieleden en betrokkenen bereiken van een persoon met een psychische kweetsbaarheid. Doelstelling is de naasten te ondersteunen door lotgenotencontact in een mooie en aangename setting in Club Norwest te 1090 Jette, Sermonlaan 93, telkens de 3e maandag van de maand van 19-21u30. Deelnameprijs gratis, consumptie te betalen: max. 1€.

Meer info over Kaffee Similes? Klick hier.

Familieavonden Psychose zijn groepssessies voor familieleden en vrienden van personen met een psychotische problematiek. Voor meer informatie over de familieavonden klick hier

Nederlandstalige praatgroep voor personen met een bipolare stoornis én hun omgeving/familie

Ups & Downs heeft onlangs een Nederlandstalige praatgroep opgestart in Brussel voor personen met een bipolaire stoornis én hun omgeving/familie. Voor meer informatie, zie programma.

Het Witboek van de Geestelijke Gezondheid in Brussel

livre blanc

 

De Commissie Geestelijke Gezondheid van de FBHAV (Federatie van de Brusselse Huisartsenverenigingen) publiceerde in juni 2019 een Witboek van de Geestelijke Gezondheid voor professionals. Een jaar geleden lanceerde de FBHAV een Zwartboek over hetzelfde onderwerp waarin de organisatie de Brusselse politici wees op de behoeften van huisartsen die op het vlak van geestelijke gezondheidszorg eerstelijnszorg verstrekken.

Het Witboek stelt op zijn beurt oplossingen voor en formuleert drie prioritaire aanbevelingen. Dokter Devaux, de voorzitter van de Commissie Gezondheid van de FBHAV en dokter in het medisch centrum ‘Couleur Santé’ geeft uitleg bij de drie aanbevelingen:

1)      Oprichting van een helpdesk. Een hoofdaanbeveling is de oprichting van een helpdesk of “gewestelijke ondersteuningscel”, die de klok rond telefonisch bereikbaar is voor eerstelijnsprofessionals. Volgens het Witboek moet de cel meer zijn dan een telefoonlijn: er moeten ervaren geestelijke gezondheidsdeskundigen aanwezig zijn die de situatie kunnen inschatten en huisartsen kunnen ondersteunen bij ingewikkelde gevallen.

2)      Een sterker overleg rond de patiënt. Daarbij zitten alle betrokkenen rond de tafel, zoals de bewindvoerder, de psychiater, de familie, een verpleegkundige enz. Dat werkt vrij goed, al moet het mogelijk zijn om een beroep te doen op ‘case managers’, referentiepersonen die al het intersectorale verkeer met de huisartsen regelen.

3)      Uitwerking van een nieuwe functie: de ‘verbindingsverpleegkundige’. Die persoon staat in contact met het netwerk van gehospitaliseerde patiënten, bereidt hun ontslag uit het ziekenhuis voor en regelt hun opvolging. De verbindingsverpleegkundige zou zo de samenwerking tussen de eerstelijnszorg en de ziekenhuizen kunnen verbeteren.

Bron: https://www.cbcs.be/Sante-mentale-Un-livre-blanc-et-3-priorites-pour-les-generalistes

 

 

Télé-Accueil Bruxelles : een luisterend oor

TA

 

In 2018 ontving Télé-Accueil Bruxelles 44.000 oproepen. Iedereen die behoefte heeft aan een luisterend oor kan – volledig anoniem – terecht op het gratis nummer 107 vormen om ‘opgevangen’ en gehoord te worden door een vrijwilliger van de organisatie. De dienst is zeven dagen per week de klok rond bereikbaar. Ongeacht het onderwerp staat de beller altijd centraal in het gesprek, met zijn ervaringen, gevoelens en middelen.

Volgens de statistieken vertegenwoordigen vrouwen twee derde van de bellers tegenover een derde mannen. Vooral vrouwen tussen 50 en 59 jaar en mannen tussen 40 en 49 jaar doen een beroep op de dienst. Hoewel de thema’s vaak divers zijn en nauw verband met elkaar houden, zijn de vijf vaakst besproken onderwerpen persoonlijke relaties, geestelijke gezondheid, sociale verbondenheid, fysieke gezondheid en existentiële vragen.

Télé-Accueil Bruxelles voorziet ook zeven dagen per week een chatdienst (www.chat-accueil.org) tussen 13 uur en 3 uur ‘s morgens. In 2018 bedroeg het aantal chats 14.000, een cijfer dat blijft stijgen. Net zoals aan de telefoon zijn twee derde van de gebruikers vrouwen die vertellen wat op hun lever ligt tegenover een derde mannen. Gemiddeld gebruiken vooral jonge vrouwen en vrouwen in hun puberteit de chatfunctie (tussen 16 en 25 jaar). De mannen zijn daarentegen wat ouder (26-45 jaar). De vijf onderwerpen die het vaakst via chat aangekaart worden, zijn zelfmoord, depressie, ouder-kindrelaties, persoonlijke relaties en eenzaamheid.

Het is onmogelijk om piekmomenten te voorspellen. Er worden echter meer oproepen aangenomen tussen 20 uur en middernacht. Dat is onder meer te danken aan de verdubbeling van het aantal luisteraars dat ‘s nachts beschikbaar is.

De 85 vrijwilligers die het voortbestaan van Télé-Accueil Bruxelles waarborgen, worden door een professioneel team opgeleid, ondersteund en begeleid. Iedere vrijwilliger brengt wekelijks vier uur door aan de telefoon voor Télé-Accueil, schoolt zich voortdurend bij tijdens zijn vrijwilligerswerk en wordt opgevolgd door een professional.

In november 2019 viert Télé-Accueil zijn 60-jarige bestaan met een studiedag: “La parole sur le fil. Du changement dans la continuité” (Het gesprek aan de lijn. Verandering in continuïteit)

Wie Télé-Accueil Bruxelles een handje wil helpen door luisteraar te worden, kan elk jaar in januari en september een eerste opleiding volgen bij de organisatie.

Meer informatie is beschikbaar op de site van Télé-Accueil Bruxelles (tele-accueil-bruxelles.be) of bij het secretariaat van Télé-Accueil: 02 538 49 21.

 

Psychomotoriek : de verbinding tussen lichaam en geest

psychomot

De psychomotorische therapie neemt de algemene ontwikkeling van de mens in beschouwing door zich zowel op het fysieke als het mentale aspect toe te leggen. Ze kan niet alleen hulp bieden bij motorische moeilijkheden, maar ook bij gedragsstoornissen, relatieproblemen of emotionele moeilijkheden.

Volgens Anne Taymans, voorzitster van de Union Professionelle Belge des Psychomotriciens Francophones, behandelen psychomotorische therapeuten voornamelijk kinderen, maar de therapie richt zich ook op volwassenen en jongvolwassenen. De therapie kan soelaas bieden bij leerstoornissen zoals dyslexie of psychologische aandoeningen zoals te agressieve of te bedeesde kinderen.

Aan de hand van spontane spelletjes en nabootsingen proberen de psychomotorische therapeuten uit te zoeken wat de oorzaak van de fysieke en mentale problemen is. Lichaam en geest zijn immers nauw met elkaar verbonden en moeten naadloos op elkaar afgestemd zijn. Daarom werken psychomotorische therapeuten niet alleen samen met neuropsychologen, logopedisten, neuropsychiaters en kinderartsen, maar ook met CLB-centra en pedagogische teams op school. Ook ouders kunnen terecht bij een psychomotorische therapeut.

De therapie brengt op termijn het lichaam en de geest beter in evenwicht, en helpt mensen om hun zelfkennis aan te scherpen, hun emoties beter uit te drukken en hun angsten onder ogen te zien.

Bron: artikel Psychomotricité : le lien complexe entre le corporel et le psychique verschenen in 'Profil', het tijdschrift van Partenamut van juli/augustus/september 2019


Nieuw-Zeeland : een begroting voor welzijn

NZ

De Nieuw-Zeelandse regering heeft op donderdag 30 mei 2019 aangekondigd dat ze een speciale begroting voor het welzijn van zijn burgers uittrekt. Nieuw-Zeeland wordt zo het eerste land ter wereld dat een begroting van 2 miljard euro aan welzijn toekent.

De helft van het geld is bestemd voor de geestelijke gezondheid van de Nieuw-Zeelanders, de andere helft wordt besteed aan het welzijn van slachtoffers van huiselijk geweld, aan scholen, ziekenhuizen en autochtone gemeenschappen, en aan kinderen die in armoede leven.

Bron: https://positivr.fr/nouvelle-zelande-annonce-creation-budget-bien-etre/

 

 

De Zelfmoordlijn viert haar 40-jarig bestaan

 suicide hotline

De Zelfmoordlijn viert haar 40-jarig bestaan. Sinds 30 april 1979 voerden ongeveer 850 vrijwilligers samen 267.000 telefoongesprekken met personen die zelfmoord overwegen of een van hun naasten. De Zelfmoordlijn is een gratis telefoonnummer dat de klok rond beschikbaar is. Naast het gratis telefoonnummer 1813 kunnen personen met zelfmoordneigingen of hun naasten ook via chat en e-mail contact opnemen met de dienst.

Volgens Kirsten Pauwels, directrice van het Centrum voor Preventie van Zelfdoding, vinden veel mensen het nog bijzonder moeilijk om over hun zelfmoordgedachten te praten. Wie aan zelfdoding denkt is er doorgaans van overtuigd dat ze anderen ten laste zijn. Verder wijst Kirsten Pauwels erop dat hardnekkige mythes en misverstanden – zoals de vrees dat praten over zelfmoord anderen op gedachten zou brengen of dat het slechts een roep om aandacht is – nog erg verspreid zijn en preventie in de weg kunnen staan.

Surf voor meer informatie over de Zelfmoordlijn naar https://zelfmoord1813.be/

De correlatie tussen controle op werkloosheid en arbeidsongeschiktheid 

 incapacité

Al een vijftiental jaar blijft het aandeel arbeidsongeschikte personen in België toenemen. De werkloosheidsuitkeringen wegen inmiddels zwaarder op de begroting dan werkloosheidsverzekeringen.

Uit een studie die van 2007 tot 2009 werd gevoerd door onderzoekers van de ULB-Dulbea blijkt dat de kans op arbeidsongeschiktheid twee keer hoger ligt bij werkzoekenden die gecontroleerd worden dan bij personen die niet gecontroleerd worden.

De studie toont onder meer aan dat drie keer zo veel vrouwen arbeidsongeschikt worden na een controle dan mannen, vooral alleenstaande vrouwen (met of zonder kinderen ten laste). Nog andere indicatoren verhogen de kans dat werkzoekenden arbeidsongeschikt worden, zoals wonen in een streek met een hoge werkloosheidsgraad of het feit arbeidsongeschikt te zijn geweest in de jaren die voorafgaan aan de controle.

Bron: Magazine En Marche van de Mutualité Chrétienne van 2 mei 2019

België, een voorbeeld voor hervormingen in de geestelijke gezondheidszorg volgens de WHO

 equipes mobiles

In een artikel dat in mei 2019 op de website van de WHO (Regional Office for Europe) verscheen, wordt België als voorbeeld aangehaald voor de hervorming van zijn geestelijke gezondheidszorg naar een buurtgericht systeem met de oprichting van mobiele teams. Aan de hand van het verhaal van July, begunstigde van geestelijke gezondheidszorg, wordt toegelicht hoe de samenstelling van mobiele teams een bepalende invloed heeft gehad op haar leven en dat van vele anderen. Vóór de komst van een mobiel team werd July vaak in het ziekenhuis opgenomen.

July legt uit dat, met de komst van het mobiele team, beslissingen nu vaker in overleg worden genomen, in tegenstelling tot in het ziekenhuis. Het team houdt zo ook rekening met de wensen van July. Het mobiele team betrekt daarnaast de huisarts van de patiënten en sociale diensten bij de behandeling. Bovendien scherpt het team de vaardigheden aan van de huisartsen, de thuiszorg en de verpleegkundigen, zodat ze kwetsbare personen met geestelijke gezondheidszorgbehoeften optimaal kunnen bijstaan.

De mobiele teams bieden zorgen aan in de buurt, maar ook preventie, ziekenhuis- en ambulante zorg, eerstelijnszorg, dagzorg, opleidingen, huisvesting en sociale bescherming. Ze zijn een centraal aanspreekpunt voor de multisectorale geestelijke gezondheidsnetwerken in België.

Vijf jaar CeMAVie

 cemavie

Het Medisch Centrum voor Hulp aan Slachtoffers van Besnijdenis CeMAVie in de Brusselse Hoogstraat viert zijn vijfde verjaardag. Sinds de opening konden al 1.200 patiënten er terecht voor 4.000 consultaties. CeMAVie is een onthaalstructuur voor opnames bij complicaties na genitale verminking bij vrouwen.

De verminking – een gedeeltelijke of volledige verwijdering van de externe geslachtsorganen van de vrouw – hebben directe gevolgen (bloedingen, infecties, psychologische trauma’s, overlijden) en/of gevolgen op middellange en lange termijn (pijn, seksuele stoornissen, infecties en complicaties tijdens de bevalling).

Bij CeMAVie kunnen de patiëntes rekenen op een persoonlijke begeleiding door een team van vroedvrouwen, seksuologen, psychologen en gynaecologen. De behandelingen bij CeMAVie worden integraal terugbetaald door het ziekenfonds van de patiënte, inclusief de chirurgie voor de reconstructie van de clitoris.

CeMAVie:
UMC Sint-Pieter (campus Hallepoort), Hoogstraat 320, 1000 Brussel
Open op dinsdag van 14 tot 17 uur
Een afspraak maken kan telefonisch op het nummer 02/535.47.14.
website: https://www.stpierre-bru.be/nl/diensten/gynaecologie-verloskunde/320-hoogestraat/cemavie-vrouwelijke-genitale-verminkingen?lng=nl

eAttest: elektronische getuigschriften voor verstrekte hulp

eAttest

 Huisartsen kunnen sinds kort hun getuigschriften voor verstrekte hulp elektronisch doorsturen naar het ziekenfonds van de patiënt. De nieuwe dienst kreeg de naam eAttest en maakt een automatische, snellere en milieuvriendelijkere terugbetaling mogelijk. Voor de betaling van de consultatie zijn er nog geen wijzigingen. Patiënten hoeven echter voortaan geen getuigschrift meer aan hun ziekenfonds over te maken. Ze krijgen alleen nog een te bewaren ontvangstbewijs van hun huisarts.

Enkel huisartsen kunnen het getuigschrift naar het ziekenfonds sturen. Zodra de huisarts het eAttest naar het ziekenfonds heeft gestuurd, kan het niet langer gewijzigd of ingetrokken worden. Het staat de arts overigens vrij om al dan niet gebruik te maken van deze dienst. Het gaat dus niet om een verplichting.

Neem voor meer informatie over het eAttest contact op met uw ziekenfonds of raadpleeg deze folder van het RIZIV.

Aanbevelingen van goede praktijken op het vlak van zelfmoordpreventie

 prévention suicide

Het referentiecentrum voor zelfmoordpreventie voor professionals van de Franstalige gemeenschap heeft op zijn site aanbevelingen gepubliceerd voor goede praktijken op het vlak van zelfmoordpreventie.

Er staan drie documenten online. Het eerste omvat advies voor de algemene bevolking over wat te doen en te zeggen. Het tweede document is bestemd voor gezondheidsprofessionals. Het referentiecentrum voor zelfmoordpreventie biedt uiteenlopend advies voor de behandeling van personen die zelfmoordneigingen vertonen. Document nummer drie moet journalisten helpen om op een verantwoorde manier verslag uit te brengen van eventuele zelfmoordgevallen.

De drie documenten kunnen geraadpleegd worden op http://www.info-suicide.be/recommandations-de-bonnes-pratiques/

De geestelijke gezondheidszorg nog steeds achtergesteld in het Belgische gezondheidssysteem

soins sante mentale

La Libre Belgique van donderdag 25 april 2019 meldt dat het KCE de 4e editie heeft gepubliceerd van een ‘check-up’ van het Belgische gezondheidssysteem, in samenwerking met Sciensano, het RIZIV en de FOD Volksgezondheid.

Uit het rapport blijkt dat de geestelijke gezondheidszorg achtergesteld blijft in het gezondheidssysteem, met soms lange wachttijden vóór een eerste contact. Hoewel er bovendien in heel Europa steeds meer antidepressiva voorgeschreven worden, liggen de cijfers in België boven het gemiddelde.

Wie meer informatie over dit rapport zoekt, kan het artikel van La Libre Belgique hier raadplegen: https://www.lalibre.be/actu/sciences-sante/les-soins-de-sante-mentale-parents-pauvres-du-systeme-de-sante-belge-5cc145027b50a602945f0d27

Series helpen informatie te verspreiden, preventie te voeren en de taboe rond geestelijke gezondheid te doorbreken

séries

Bepaalde personages in series – denk maar aan Atypical, Homeland of 13 Reasons Why – zetten een waarheidsgetrouw en niet-karikaturaal beeld neer van uiteenlopende mentale aandoeningen, zoals autisme, een bipolaire stoornis of depressie. Althans, dat is de mening van twee psychiaters die ook het YouTubekanaal PsyLab presenteren. PsyLab kaart uiteenlopende vragen rond psychiatrie en geestelijke gezondheid aan en grijpt vooral terug naar voorbeelden uit de wereld van films, series en videospellen. Het kanaal wil een nuchtere kijk op geestelijke gezondheidsproblemen brengen en richt zich in de eerste plaats tot het grote publiek.

Televisieseries, onder meer die van Netflix, kunnen helpen om de taboe rond geestelijke gezondheid bij het grote publiek te doorprikken. Ze kunnen als educatieve tool dienen of bijdragen tot een permanente vorming. Studiedagen waar series als pedagogisch materiaal worden ingezet (meer bepaald de Amerikaanse serie Seinfeld) zijn inmiddels een feit.

Lees het volgende artikel van De Specialist en kom meer te weten over PsyLab en hoe series als middel worden aangewend om de taboe rond geestelijke gezondheid te doorbreken: https://www.despecialist.eu/nl/nieuws/de-impact-van-netflix-op-de-psychiatrische-opleiding.html.

De postnatale depressie

dépression post natale

De documentairefilm J'ai mal à ma maternité van Marie Betbèze gaat over het thema van de postnatale depressie, een emotionele instabiliteit die zich één à twee maanden na de bevalling kan voordoen en tot wel zeven of acht maanden kan aanslepen. Moeders met een postnatale depressie vinden doorgaans geen plezier in de ouderlijke taken, kampen met vermoeidheid of ervaren een constante drang om er onafgebroken te zijn voor hun kind zonder daar voldoening uit te putten.

Een van de oorzaken van deze depressie is de destabilisatie van de vrouw na de bevalling, die wordt toegeschreven aan hormoonschommelingen en neurotransmitters. Bovendien maakt de huidige maatschappelijke context het moeilijker om een kind op de wereld te zetten. Tegenwoordig wordt de waarde van alles afgemeten in geld of macht en moeten vrouwen vooral perfect zijn en opnieuw aan het werk gaan.

Het is moeilijk om een postnatale depressie te herkennen bij moeders, aangezien patiëntes hun depressie verborgen willen houden: ze voelen zich schuldig of staan onvoldoende stil bij hun situatie.

Om vrouwen met een postnatale depressie te sensibiliseren en hen de juiste tools aan te reiken, liggen er verschillende pistes open: consultaties bij medische-maatschappelijke werkers, kinderartsen, vroedkundigen en zwangerschapsexperts. Anders dan in België wordt in Frankrijk systematisch al vroeg een prenataal gesprek gevoerd met een vroedkundige. Zo'n systematisering wijst de ouders meteen al op mogelijkheden om een gesprek aan te knopen en moedigt een persoonlijke voorbereiding aan (zoals het inschakelen van de vaders of het wegwerken van stressfactoren op het werk).

Meer informatie over de postnatale depressie vind je in het artikel Mères en dépression in de Artsenkrant: https://www.lejournaldumedecin.com/actualite/meres-en-depression/article-normal-38799.html

Tips in de strijd tegen misinformatie op het net

désinformation

Misinformatie op het internet, zoals fake news of complottheorieën, is een probleem in alle vakgebieden, ook de gezondheidszorg. Volgens onderzoek aan het Massachusetts Institute of Technology zou misinformatie zich zes keer sneller verspreiden dan gegronde waarheden. Een verklaring daarvoor is dat fake news inspeelt op verbazing en angst. Uit onderzoek blijkt dat een link tussen twee feiten immers niet noodzakelijk wijst op een oorzakelijk verband tussen beide.

Journalist Florian Gouthière legt in zijn boek Santé, Science, doit-on tout gober? (‘Gezondheid, wetenschap, moeten we alles slikken?’) uit hoe misinformatie onder meer voortvloeit uit een te beperkte kennis over wetenschappelijke methodes. Wat telt is de concensus die rijst wanneer het merendeel van de wetenschappers tot een conclusie komen, steunend op voldoende ernstig onderzoek.

Wat is dan een gepaste manier om informatie – vooral over gezondheid – kritisch te benaderen? Enkele tips: Lees eerst en vooral niet alleen de titel, maar het hele artikel. Vraag je af of de informatie geloofwaardig is. Kijk of de auteur van het artikel en de bronnen worden vermeld. Als je de reputatie van de website of het medium niet kent, lees je best even de rubriek ‘over ons’ op de website. Tot slot sta je best even stil bij de opgeworpen bewijzen: worden de woorden van de auteur gesteund door een wetenschappelijke concensus, of gaat het om de mening van één enkele wetenschapper? 

Het pleidooi van geestelijke gezondheidsorganisaties in de aanloop naar de verkiezingen van 2019

 plaidoyer nl
Eind maart 2019 stelden zes geestelijke gezondheidsorganisaties – het CRéSaM, de LBFSM, Psytoyens, Similes, het Steunpunt Geestelijke Gezondheid en UilenSpiegel – een pleidooi voor in de aanloop naar de gewestelijke, federale en Europese verkiezingen van 26 mei. Ze schuiven in totaal zeven hefbomen naar voren:

1)      De geestelijke gezondheid moet een overkoepelend aandachtspunt worden in alle beleidslijnen (niet uitsluitend in zorg- en sociale aangelegenheden, maar ook in de huisvestingssector en op de werkvloer);

2)      Gebruikers en hun naasten moeten betrokken worden in alle zorgniveaus. De diensten en het beleid inzake geestelijke gezondheid moeten bovendien geëvalueerd en georganiseerd worden.

3)      Lokale initiatieven moeten worden opgezet om de zorg zo dicht mogelijk bij de patiënt te brengen.

4)      De ambulante en residentiële zorg moeten worden aangevuld, versterkt en ondersteund.

5)      Netwerken rond geestelijke gezondheid moeten versterkt worden.

6)      Nieuwe technologieën moeten worden aangewend om de toegankelijkheid van de zorg en het contact te vergroten.

7)      Er zou aanzienlijk geïnvesteerd moeten worden in geestelijke gezondheid. Geestelijke gezondheidsproblemen kosten België immers meer dan 20 miljard euro, wat overeenstemt met 5 % van het bbp.

Klik hier voor het volledige pleidooi.

250.000 euro voor projecten rond geestelijke gezondheid bij jongeren

 jeunes
In februari 2019 trok de Koning Boudewijnstichting bijna 250.000 euro aan steun uit voor 19 initiatieven van jeugdzorgorganisaties die zich inzetten voor de geestelijke gezondheid van jongeren in het kader van l'Aide à la Jeunesse binnen de Fédération Wallonie-Bruxelles.

De projecten zijn gericht op de geestelijke gezondheid en het mentale welzijn van jongeren, meer bepaald via preventie. Ze zoeken bijvoorbeeld naar oplossingen voor probleemsituaties, helpen hen op weg naar contact met anderen, werken samen aan toekomstplannen enz. Deze jeugdzorgorganisaties, actief onder l'Aide à la Jeunesse, spelen een cruciale rol en zetten educatieve activiteiten op met het oog op persoonlijke ontwikkeling en ontplooiing.

De vzw Dynamo zet in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bijvoorbeeld educatieve preventieacties rond geestelijke gezondheid bij adolescenten op en wijst gezinnen de weg naar centra voor geestelijke gezondheid.

Meer informatie over de gesteunde projecten is te vinden in het artikel dat verscheen in De Specialist en in het persbericht van de Koning Boudewijnstichting. 


De humanitaire hub: levensomstandigheden in België verergeren geestelijke gezondheidsproblemen

hub

Artsen zonder Grenzen nam een jaar lang de psychologische begeleiding van transitmigranten in de humanitaire hub in Brussel onder de loep. In februari 2019 verscheen hierover een artikel in de krant Le Soir.

De meeste ondervraagden hebben trauma's opgelopen in hun thuisland of onderweg, zo blijkt uit de gegevens van AZG. Toch kaart één patiënt op vier psychologische problemen aan die het gevolg zijn van de situatie in België: een leven op straat, sociale uitsluiting, een gebrek aan waardigheid, onzekerheid, de angst voor de politie enz.

De levensomstandigheden in België dragen dus gedeeltelijk bij tot een verslechtering van de geestelijke gezondheidsproblemen. Bijgevolg staan twee derde van de consultaties van AZG – aanvankelijk opgezet als een eerstelijnsdienst – in het teken van opvolging van de patiënten. AZG beoogt daarom een verdubbeling van haar team dat psychologische bijstand biedt, om zo opvolging te voorzien op een andere locatie.

Klimaatstress?

eco anxiete
De Engelse termen ‘solastalgia’ en ‘eco-anxiety’ betekenen zoveel als ‘klimaatstress’, een fenomeen dat steeds vaker opduikt bij de gewone burger. De Australische filosoof Glenn Albrecht omschrijft een vorm van stress en aanhoudende nostalgie, steunend op waarnemingen in het gedrag van Australische landbouwers. Die psychologische toestand kan leiden tot een weemoedig gevoel, slapeloosheid of depressie. De nieuwe vorm van stress is het gevolg van milieuverschuivingen, zoals de klimaatverandering.

Doorheen de geschiedenis heeft elke generatie wel een zekere angst ervaren voor het einde van de wereld. De huidige generatie gelooft echter niet langer in een betere wereld die de angst kan verhelpen. Er bestaan verschillende ‘overlevingsstrategieën’ om de problematiek het hoofd te bieden. Ontkenning is één van die strategieën, zij het enigszins paradoxaal, aangezien de persoon in kwestie enerzijds benaderd wordt als individu met een eigen leven, en anderzijds als lid van een soort die een bedreiging vormt voor de eigen overleving.


Meer informatie over ‘eco-anxiety’ is te vinden via deze link (in frans).

Een lokaal drugsbeleid gericht op risicobeperking

 efus

Het uitvoerend comité van het European Forum for Urban Security (Efus) heeft een resolutie voor een lokaal drugsbeleid aangenomen. Lokale overheden zijn immers het best geplaatst om de coproductie van beleid te coördineren en te leiden. De lokale en regionale overheden richten zich voornamelijk op de ontwikkeling van geïntegreerde en lokale risicobeperkende strategieën en op de rol van gebruikersruimtes voor drugs, die in verschillende Europese landen al veelbelovende resultaten hebben opgeleverd.

Het Efus is het enige Europese netwerk van lokale en regionale overheden dat zich richt op stedelijke veiligheid. Momenteel loopt het Europese project “Supervised Drug Consumption Facilities to instill harm reduction and social cohesion at local level”. Daarmee evalueert het Efus de impact van gebruikersruimtes voor drugs in verschillende Europese steden.

Volgens het Efus zijn de gebruikersruimtes voor drugs doeltreffende hulpmiddelen om de volksgezondheid en veiligheid op lokaal niveau te verbeteren: ze helpen het aantal drugsdoden terugdringen, verminderen de overdracht van virussen zoals hiv en hepatitis C en zorgen voor minder overlast. De gebruikersruimtes zijn ook een toegangspoort tot medische en sociale dienstverlening voor mensen die in de marge van de maatschappij leven. Bovendien zetten ze niet aan tot meer druggebruik.

De lokale overheden spelen een belangrijke rol in de ondersteuning van die gebruikersruimtes en moeten ervoor zorgen dat ze goed worden beheerd en worden geaccepteerd door de plaatselijke bevolking. Daarom moeten die lokale overheden ondersteuning en advies krijgen zodat ze een gebruikersruimte kunnen oprichten en beheren die aan de lokale noden tegemoetkomt. Het is bovendien belangrijk om de impact op de volksgezondheid en de veiligheid te controleren en te meten. Ook Fedito ondersteunt de oprichting van gebruikersruimtes.

Wie meer informatie wenst, kan terecht op de website van het Efus.

Een kijk op geestelijke gezondheid en werk

De onlinepublicatie ZOOM! Geestelijke gezondheid en werk: Geen herstel zonder werk, in 2018 gepubliceerd door de Koning Boudewijnstichting, gaat over het herstel van zieken door middel van werk. Vaak willen mensen die herstellen van een psychische aandoening zich opnieuw in de maatschappij integreren. Ze hebben het echter moeilijk om een job op maat te vinden. Dat blijkt uit gesprekken met gebruikers van de geestelijke gezondheidszorg, uitgevoerd door het Koningin Fabiolafonds, het Fonds Julie Renson en de Koning Boudewijnstichting.

Uit het onderzoek ‘Mental health and work: Belgium’ van de OESO (2013) blijkt dat de tewerkstellingsgraad van personen met psychische problemen in ons land erg laag is in vergelijking met andere OESO-landen.

Meestal beginnen mensen die volledig arbeidsongeschiktheid zijn opnieuw deeltijds te werken met behoud van een aanvullende uitkering van het ziekenfonds. Die uitkering valt weg zodra ze weer voltijds aan de slag kunnen. Als die voltijdse job toch niet haalbaar blijkt, kunnen ze opnieuw een volledige ziekte-uitkering ontvangen.

Werknemers met een psychiatrische achtergrond zijn vaak heel gemotiveerd om weer aan de slag te gaan. Werkgevers zijn echter minder geneigd om hen aan te nemen. Ze vrezen namelijk dat de werknemer zich moeilijk zal kunnen integreren in de organisatie of snel zal afhaken. Die re-integratie is inderdaad niet vanzelfsprekend, maar wel mogelijk als de kandidaat goed is voorbereid en de werkgever de nodige flexibiliteit aan de dag legt.

Klik hier om de volledige publicatie te lezen. 

Aïda, nieuwe prenatale consultaties

 aida

Het centrum voor geestelijke gezondheidszorg Ulysse verwelkomt vluchtelingen en mensen in een onzekere verblijfssituatie die met psychologische problemen kampen. Vanaf januari 2019 biedt het centrum, in samenwerking met ONE, nieuwe prenatale consultaties aan onder de naam Aïda. De praktijk ontvangt families die op de vlucht zijn en een kind verwachten. De begeleiding start tijdens de zwangerschap of voordat de baby drie maanden oud is en kan voortduren tot het kind 3 jaar oud is.

Aïda is een spreekruimte waar bezoekers tot rust kunnen komen en even afstand kunnen nemen. Er wordt plaats gemaakt voor het toekomstige kind en een ondersteunend netwerk opgebouwd. Aïda kan ook actief zijn op externe locaties, bijvoorbeeld op de materniteit. De prenatale consultaties worden steeds geleid door twee professionals en vinden plaats in het Solidariteitshuis in Elsene. Bovendien zijn de consultaties een toegangspoort tot de gemeenschapsactiviteiten van Ulysse.

Wie meer informatie zoekt over Aïda kan terecht op de website van Ulysse of op deze link van CBCS

Terugbetaling psychologische hulp voor veelvoorkomende aandoeningen

 psy

Sinds eind 2018/begin 2019 wordt de psychologische hulp voor zo'n 120.000 patiënten terugbetaald. De regering maakt namelijk 22,5 miljoen euro per jaar vrij voor de terugbetaling van psychologische eerstelijnszorg. Dankzij die terugbetaling kunnen volwassenen met veelvoorkomende aandoeningen zoals angststoornissen, stress, depressie of alcoholisme sneller worden behandeld.

Patiënten die door hun huisarts of psychiater worden doorverwezen, kunnen maximaal 8 consultaties terugbetaald krijgen. Die terugbetaling is voornamelijk bedoeld voor volwassenen tussen 18 en 64 jaar.

De patiënten moeten een erkend psycholoog of klinisch orthopedagoog raadplegen. Consultaties bij een psychotherapeut worden dus niet terugbetaald.

Bronnen:

https://www.lecho.be/monargent/budget/vos-4-premieres-seances-chez-le-psy-bientot-remboursees/10013322.html

https://www.deblock.belgium.be/nl/terugbetaling-psychologische-zorg-voor-volwassenen-eerste-stap-naar-meer

Herinnering: “Entraide et MOI” (Wederzijdse hulp en IK), het sensibiliseringsspel over geestelijke gezondheid

 entraide et moi

In onze nieuwsbrief van mei 2018 stelden we het spel “Entraide et MOI” voor, een nieuw rollenspel voor iedereen (gebruiker, naaste, professional, student, burger enz.) die gevoelig is voor de problematieken in de geestelijke gezondheid. Het spel werd ontwikkeld door de samenwerking tussen de SPAD SACCaDO (psychiatrische zorg voor patiënten die thuis wonen), Osons ! (een de facto vereniging van gebruikers en ex-gebruikers van geestelijke gezondheid, actief in de centrumregio van Henegouwen), Psytoyens en het netwerk Mosaïque.

SPAD SACCaDo en Osons ! kondigen met genoegen aan dat het spel vanaf nu beschikbaar is. Wie graag een of meerdere dozen koopt, kan een formele aanvraag per e-mail sturen naar Thibaut Bellon saccado@fracarita.org. Vermeld in het onderwerp van de mail “bestelling doos/dozen Entraide et MOI” en in het bericht zelf het aantal dozen dat u wilt kopen, de contactgegevens van uw dienst en de contactpersoon, en ook het leveringsadres. U kunt de dozen ook na afspraak komen afhalen op het kantoor (138, rue de Baume, La Louvière).

De prijs per doos bedraagt € 50 (+ € 9,35 verzendkosten per doos voor alle leveringen in België).

Alle 100 dozen zullen vanaf eind januari 2019 beschikbaar zijn. SPAD SACCaDo en Osons ! raden u aan om snel te reserveren.

Artikel betreffende de hervorming 107 gepubliceerd in Le Soir

réforme

Een artikel in Le Soir van 15 januari 2019 meldt dat de hervorming 107 niet de gewenste resultaten heeft bereikt. Een publicatie over de evaluatie van de doeltreffendheid van deze hervorming stelt dat ze geen impact heeft gehad op de kwaliteit van de zorg, op de sociale integratie of op de hospitalisatiegraad van patiënten. Het artikel meldt echter wel dat de invoering van mobiele teams “de meest vernieuwende en concrete vooruitgang van de hervorming is” en dat de interventiediensten voor zowel langdurige zorg als crisishulp in elk van de 23 netwerken voor geestelijke gezondheidszorg in België aanwezig zijn. De netwerken brengen alle betrokken actoren samen om de patiënt een meer allesomvattende zorg te kunnen bieden.

Het OPGG voegt daar echter aan toe dat het artikel geen rekening houdt met de grote vooruitgang die de hervorming met zich meebrengt voor kinderen en jongeren. Het OPGG denkt dat het interessant zou zijn om ook een evaluatie te maken van het bestaande beleid en de bestaande hervormingen die voor onze overheid als model hebben gediend (Birmingham, Rijsel enz.). Er moet dus een tweede stap in het evaluatieproces worden genomen.

Via deze link kunt u het volledige artikel van Le Soir lezen. 

La Fleur de Patricia


fleur de patricia

La Fleur de Patricia is een herstelboekje rond geestelijke gezondheid, voor gebruikers, hun naasten en professionals. De titel van de brochure verwijst naar Patricia E. Deegan, de Amerikaanse doctor in de psychologie die zelf gebruikmaakt van geestelijke gezondheidsdiensten. Zij wordt beschouwd als een van de wereldpioniers op het vlak van herstelondersteuning. Patricia E. Deegan koos voor de symboliek van de bloem om het meest bewuste deel van de persoonlijkheid te illustreren. Elf bloemblaadjes vormen de bloemkroon.

Het herstelboekje telt dus elf hoofdstukken zoals de elf bloemblaadjes van een bloem: de geschiedenis en definities van herstel, hoop, liefde en vriendschap, wederzijdse ondersteuning, de kwestie van genezing versus herstel, het klinische herstel, hoe iemand zijn eigen leven weer in handen kan nemen, strategieën (of de kunst van zich te wapenen) alsook vragen en kritiek in verband met herstel en de rol van professionals daarin.

Elk hoofdstuk van het boekje is met tekeningen geïllustreerd. Bovendien omvat elk hoofdstuk fragmenten van getuigenissen van bepaalde gebruikers en professionals. La Fleur de Patricia is een informatieve, toegankelijke brochure en omvat verschillende standpunten over het begrip herstel.

Het copyright van de uitgave is de eigendom van de vereniging En Route http://enrouteweb.org en werd in oktober 2018 gerealiseerd met de steun van de Koning Boudewijnstichting. La Fleur de Patricia kan hier (in Frans) geraadpleegd worden.

Casa Clara

casa clara

In onze laatste nieuwsbrief stelden we het huis voor jonge mantelzorgers voor dat in september 2018 de deuren opende langs de De Smet de Naeyerlaan 578 te 1020 Brussel. De vzw Casa Clara bevindt zich in het huis voor jonge mantelzorgers (Maison de l'Aidance).

Casa Clara is een plek die is ontworpen om de families van zieke of gehandicapte kinderen respijt te bieden. De vzw is geïnspireerd op het verhaal van Clara en haar mama Fanny. Clara leed aan een zeldzame ziekte en had veel zorg en aandacht nodig. Haar mama besefte algauw dat het tijdens de zorg voor een ziek kind ook erg belangrijk is om zorg te dragen voor zichzelf. Daarom richtte ze de vzw op, waar naasten terechtkunnen tijdens de ziekte of na het overlijden van een kind.

In Casa Clara zijn sommige dagen voorbehouden voor ouders, andere voor zussen en broers, en nog andere voor hele gezinnen. Fanny vindt het belangrijk dat Casa Clara toegankelijk is voor alle gezinnen die nood hebben aan een plek om op adem te komen. Samen met haar team stelt ze verschillende herbronningsmogelijkheden voor, zoals massage, voetreflexologie of relaxatietherapie door ademhalingstechnieken. Bovendien organiseert Casa Clara activiteiten zoals artistieke ateliers, kookworkshops of yogasessies. Voor broers en zussen zijn er ook ludieke, recreatieve activiteiten naargelang het aantal deelnemers en hun leeftijd.

Na een telefoongesprek met een lid van het team van de vzw en mits inschrijving is het mogelijk om aan de activiteiten deel te nemen. Er wordt wel een kleine bijdrage in de kosten gevraagd, die echter geen hinderpaal mag vormen. Casa Clara wil mantelzorgers van kinderen met een handicap – ouders, zussen en broers – minstens een keer per week opvangen. Casa Clara is geopend op de door het team bepaalde data.

Meer informatie over Casa Clara is beschikbaar op de website http://casaclara.be/nl/casa-clara/.

SAM – het netwerk van mantelzorgers

sam

Meer dan een miljoen Belgen wijden gemiddeld 4,2 uur per dag aan de hulp voor een oudere of zieke naaste of een persoon met een handicap. De hospitalisatieduur wordt daarmee met 66 % beperkt, wat leidt tot een besparing voor de sociale zekerheid van 267 miljoen tot 1,195 miljard euro.

SAM staat voor “Solidarité A la Maison” en duidt op het netwerk van mantelzorgers dat begin oktober 2018 ter gelegenheid van de Week van de Mantelzorg het levenslicht zag. Het platform werd opgericht door en voor mantelzorgers, en heeft vijf functies. Het bevat een lijst van zorg- en dienstverleners ingedeeld volgens locatie en specialiteit, nuttige informatie in de vorm van video's, podcasts en artikels, een forum waar mantelzorgers ervaringen met elkaar kunnen uitwisselen, een telefonische permanentie voor noodgevallen die de klok rond bereikbaar is en een sociaal netwerk om contact te houden met andere mantelzorgers in eenzelfde situatie. Al die diensten zijn gratis beschikbaar.

Ook gezondheidsprofessionals kunnen terecht op het SAM-platform om hun gegevens aan de lijst toe te voegen. Zo kunnen ze zich gratis kenbaar maken en zijn ze toegankelijk voor alle mantelzorgers die hulp nodig hebben of op zoek zijn naar thuiszorg voor hun naaste. Bovendien biedt de tool voor professionals een ledenaccount op SAM door een ‘prestatiefiche’ op te stellen, als een soort voorstelling van de activiteit van de gezondheidsprofessional op het internetplatform.

Het SAM-platform is beschikbaar op het volgende adres: https://www.reseau-sam.be/fr/. De site bestaat momenteel uitsluitend in het Frans. Op basis van de ontwikkeling van het platform zal de site naar het Nederlands vertaald worden.

Het onlineportaal “Mijngezondheid”

 masante

“Mijngezondheid” is een online gezondheidsportaal, ook wel “Personal Health Viewer” genoemd. Het is een centraal toegangspunt waar mensen verschillende persoonlijke gegevens over hun gezondheid en andere informatie over gezondheid in het algemeen kunnen raadplegen. Het gaat onder andere om informatie die zorgverleners (huisarts, apotheker enz.) digitaal bewaren en delen, informatie van het ziekenfonds (bv. over terugbetalingen) en van overheidsinstellingen (bv. registratie van orgaandonatie), informatie over patiëntenverenigingen via de website van het Vlaams Patiëntenplatform (VPP) en over de verschillende verenigingen van patiënten die aan dezelfde specifieke aandoening lijden.

“Mijngezondheid” is een federaal portaal dat verwijst naar alle gewestelijke gezondheidsnetwerken (Brussels Gezondheidsnetwerk, Réseau Santé Wallon, en twee lokale netwerken in Vlaanderen: Cozo en VZN) en naar “regiokluizen” (die gezondheidsgegevens per gewest omvatten). Aangezien de vier netwerken in België onderling met elkaar in verbinding staan, hoeven patiënten zich slechts op één portaal aan te melden om hun gezondheidsinformatie terug te vinden. Als patiënten bovendien in een van de Belgische netwerken toestemming geven, is dat in heel het land van toepassing.

Meer informatie is beschikbaar op de site van “Mijngezondheid”. De site bestaat in het Nederlands, Frans en Duits: https://www.mijngezondheid.belgie.be/#/.


Maison jeunes aidants proches

Eerste huis voor jonge mantelzorgers in Brussel

Eind september 2018 opende het eerste huis voor jonge mantelzorgers in België de deuren, langs de De Smet de Naeyerlaan 578 te 1020 Brussel. Het huis werd ingehuldigd door de vzw Jeunes & Aidants Proches, die jonge mantelzorgers in Brussel en hun familie helpt en steunt, door hen op lange termijn te begeleiden en op te volgen, en door een beroep te doen op het lokale netwerk van professionals.

Een jonge mantelzorger is een persoon jonger dan 25 die samenwoont met en/of dagelijks verzorging biedt aan een familielid dat als gevolg van een fysieke of mentale aandoening, handicap of verslaving erg afhankelijk is. Brussel telt vandaag ongeveer 14 % jonge mantelzorgers (bron: Jeunes & Aidants Proches, gegevens van 2017).

Het huis voor jonge mantelzorgers is een ontmoetingsplaats voor jongeren. Ze kunnen er terecht voor allerlei activiteiten, zoals creatieve bezigheden en praatgroepen in samenwerking met de vzw Casa Clara (nvdr: Casa Clara bevindt zich op hetzelfde adres en biedt gezinnen van kinderen met een handicap of zware aandoening een moment van ontspanning en herbronning aan), maar eventueel ook kookworkshops of lachyoga. Daarnaast worden permanenties opgezet waar de jonge mantelzorgers terechtkunnen met vragen, maar waar ze ook even op adem kunnen komen of een rustige plaats kunnen vinden om huiswerk te maken. De jongeren kunnen dus in het huis terecht zonder dat ze moeten deelnemen aan een activiteit.

Voor de permanenties is inschrijving niet nodig. De jongeren kunnen in het huis terecht op maandag van 15.30 u. tot 19.00 u., op woensdag van 12.00 u. tot 19.00 u. en op zaterdag van 10.00 u. tot 17.00 u. Raadpleeg voor meer informatie over het huis voor jonge mantelzorgers de website https://www.jeunesaidantsproches.be/copie-de-pour-les-jeunes-aidants.

 

L'Heure Atelier

L’Heure Atelier werd in 1993 opgericht door de dienst voor geestelijke gezondheidszorg La Gerbe en is door de dienst Éducation Permanent van het ministerie van de Franse Gemeenschap erkend als Centre d’Expression et de Créativité. Sinds 2009 is L’Heure Atelier een autonome culturele vzw.

Het centrum werd opgericht als alternatief voor de hoofdzakelijk verbale psychosociale consultaties en is toegankelijk voor iedereen die een artistieke zoektocht wil aanvangen.

L’Heure Atelier is momenteel vier namiddagen per week open en organiseert lessen rond schilderen, beeldhouwen, etsen, infografie, video, fotografie en zeefdruk. Je kunt er zelfs terecht voor een schrijfworkshop. Elke deelnemer mag kiezen welke lessen hij of zij wil volgen en kan dankzij de verschillende workshops zijn of haar visuele en taalkundige vaardigheden aanscherpen.

De begeleiders zijn zelf professionele kunstenaars en kunnen de creativiteit van de deelnemers een zetje geven. Het is hun taak om hen te helpen een taal te ontwikkelen waarmee ze hun omzwervingen kunnen omzetten in een positieve ervaring. Wat eerst als een zwakke plek of een fundamenteel gebrek wordt beschouwd, kan op die manier een bron van creativiteit worden.

Praktische informatie: het enige toelatingscriterium voor L’Heure Atelier is de wil om beeldende kunst te creëren. De inschrijvingen vangen opnieuw aan in januari 2019. De deelnemers kunnen een proefperiode van twee weken doorlopen om te bepalen of de workshops hen bevallen. De kostprijs bedraagt € 35 per jaar. L’Heure Atelier is het hele jaar door geopend, behalve één maand in de zomer en één week met Pasen.

Er is geen beperking in de tijd voor de deelnemers. Ze kunnen komen en gaan wanneer ze willen en ook in de loop van de namiddag mogen ze veranderen van workshop. Voor de workshop fotografie/video moeten de deelnemers wel geregeld aanwezig zijn aangezien de groepsprojecten gemiddeld 6 maanden tot 1 jaar in beslag nemen.

L'Heure Atelier en La Gerbe zijn ook op initiatief van een voorstel voor een interinstitutioneel sociaal-cultureel project dat u hier kunt lezen.

suicide

Ontrustwekkende vaststelling : België wereldwijd op 8e plaats op het vlak van aantal zelfmoorden

Volgens een wereldranglijst van de OESO over geestelijke gezondheidsaandoeningen staat België op de 8e plaats wat betreft het aantal zelfmoorden. Ons land staat daarmee op gelijke hoogte met Polen en Wit-Rusland. Binnen België is er een groot verschil tussen Wallonië en Vlaanderen. In het Franstalige landsgedeelte ligt het zelfmoordcijfer bijna tweemaal hoger dan het nationale gemiddelde.

Waarom scoort België zo slecht in vergelijking met de rest van de wereld? Volgens professor Nicolas Zdanowicz, hoofd van de dienst psychiatrie aan de UCL Mont-Godinne, is er een nauw verband tussen de verslechterende sociaal-economische omstandigheden en de geestelijke gezondheidstoestand van de bevolking. Er is immers een verband tussen het aantal psychiatrische gevallen – vooral voor depressie – en de verlaging van de werkloosheidsuitkeringen.

België moet meer inspanningen leveren op het vlak van zelfmoordpreventie. Volgens Thomas Thirion, administratief en operationeel verantwoordelijke van de vzw Un Pass dans l’Impasse – http://www.lesuicide.be/default.htm (Solidaris-netwerk) – bestaat er geen nationaal plan voor zelfmoordpreventie. Het zou nochtans meer dan nodig zijn, aangezien de begeleiding in België per gewest verschilt en Vlaanderen, Wallonië en Brussel ook nog eens elk hun eigen budget hebben.

Tomas Landaburu, directeur van het centrum voor zelfmoordpreventie van de Franstalige gemeenschap, stelt dat er een gesubsidieerde hulplijn bestaat, maar dat die vaak overbelast is. Daarom roept hij op tot uitgebreide campagnes via de verschillende media (radio, tv, sociale media ...). Voor Thomas Thirion is het dan weer van cruciaal belang om de vooroordelen rond zelfmoord de wereld uit te helpen. We moeten durven naar de anderen te luisteren en de dingen te zeggen zoals ze zijn. We moeten met andere woorden durven praten over zelfmoordgedachten, al moet dat wel steeds op een goede manier gebeuren.

De adviezen en aanbevelingen zijn vermeld in het volgende artikel (in het frans).

unia 

Unia is een onafhankelijke openbare instelling die discriminatie bestrijdt en gelijke kansen bevordert.

Enkele redenen voor discriminatie zijn een fysieke of mentale handicap en de huidige of toekomstige gezondheidstoestand. Personen met een handicap krijgen vandaag immers nog te maken met tal van hindernissen die hun actieve deelname aan het politieke, economische, sociale en culturele leven in de weg staan.

Alle personen die zich gediscrimineerd voelen of getuige zijn van discriminatie kunnen bij Unia terecht om informatie in te winnen over hun rechten en om hulp te vragen in de zoektocht naar een oplossing. In geval van discriminatie omwille van een handicap bijvoorbeeld, adviseert en begeleidt Unia de betrokken personen en overlegt ze met hen en de verenigingen die hun belangen vertegenwoordigen, meer bepaald via de begeleidingscommissie. Unia informeert ook personen met een handicap en alle betrokken actoren in de maatschappij over de bepalingen van de antidiscriminatiewet en van het VN-verdrag.

Unia voert daarnaast nog campagnes tegen discriminatie en ter bevordering van de gelijkheid van kansen. De instelling doet bovendien aanbevelingen bij de overheden en stelt tools, publicaties en statistieken op.

Raadpleeg voor meer informatie over Unia de website https://www.unia.be/nl.

Club Norwest

club

Club Norwest: een vernieuwend re-integratieproject

Mensen met mentale problemen krijgen regelmatig te maken met stigmatisering en schuldgevoelens. Ze voelen zich vaak geïsoleerd na het verlies van hun werk of een breuk met de familie. Soms moeten ze zelfs worden opgenomen. Maar wat gebeurt er na die ziekenhuisopname? Zijn er naast de dagcentra nog andere alternatieven die de re-integratie ondersteunen? 

Club Norwest is een vernieuwend project in een gezellig huis in Jette. Het is een plek waar zowel mensen met mentale problemen als naasten en eenzame mensen welkom zijn voor een gesprek of om samen te koken. Het huis is vrij toegankelijk voor iedereen en heeft een keuken, een salon en een tuin. Deelnemen aan de activiteiten is volledig vrijwillig. Er zijn geen verplichtingen en geen gedetailleerde planningen zoals in een dagcentrum, waar een contract moet worden ondertekend. Iedereen kan vrij kiezen hoeveel tijd hij of zij in het huis wil doorbrengen. Heel wat bezoekers voelen zich sterk aangetrokken tot deze plek en deze manier van werken.

Nog een verschil met een dagcentrum: mensen kunnen er zowel tijdens als na hun ziekenhuisopname terecht. Iedere persoon die de deur van Club Norwest binnenkomt, wordt lid. Naast de leden zijn er ook medewerkers aanwezig die instaan voor het onthaal en de zorg. Dat zijn psychologen en maatschappelijke werkers die, indien nodig, een luisterend oor bieden. Er zijn ook vrijwilligers actief in het huis. Dat zijn voornamelijk mensen die zelf mentale problemen hebben of hebben gehad, naasten en ervaringsdeskundigen. Iedereen is er gelijk en er bestaat geen hiërarchie tussen professionals en vrijwilligers.

Club Norwest is in de eerste plaats een plek waar de gemeenschap centraal staat. Een plek waar iedereen wordt gerespecteerd, niemand wordt beoordeeld, iedereen welkom is en waar naar elkaars ervaringen wordt geluisterd. Empathie is het sleutelwoord. Door elkaar te helpen kunnen de bezoekers van het huis weer sociale banden opbouwen.

Meer informatie over Club Norwest vind je op de website clubnorwest.be. Beluister ook de transversale uitzending van de RTBF: https://www.rtbf.be/lapremiere/article/detail_un-lieu-pour-apprendre-a-se-reinserer-apres-une-maladie-mentale?id=10027152

 

bewindvoering

Voorstelling van het meldpunt voor de bewindvoering over goederen en personen

De website www.meldpuntbewindvoering.be is een nationaal initiatief van meer dan vijftig Belgische organisaties actief in de welzijns- en gezondheidszorg. De site maakt een inventaris op van de pijnpunten van het nieuwe stelsel rond de juridische bescherming van volwassenen ingesteld door de wet van 17 maart 2013.

Om de uitvoering van de wetgeving te verbeteren, probeert het meldpunt een beter begrip te krijgen van de uitdagingen en de problemen die met de bewindvoering over goederen en personen gepaard gaan. Het meldpunt vraagt de medewerking van professionals uit de geestelijke gezondheidszorg die werken met personen ten aanzien van wie een beschermingsmaatregel is gehandhaafd. Zij kunnen er mee op toezien dat de nieuwe wet correct wordt toegepast in de praktijk.

Via een onlineformulier op de website van het meldpunt kunnen dus zowel professionals als naasten een melding invoeren over de nieuwe wet aangaande de bewindvoering over goederen en personen. Als een professional hulp nodig heeft bij het invullen van het formulier, kan hij of zij bellen naar het telefoonnummer dat naast het formulier vermeld staat. De melding wordt anoniem verwerkt in overeenstemming met de privacywetgeving en onderzocht door het comité van het meldpunt.

Merk op dat het meldpunt de klachten en problemen enkel registreert. Na de registratie worden de meldingen doorgegeven aan de vrederechters en de verantwoordelijke politici met als doel de toepassing van de wet te verbeteren. Het meldpunt komt dus zelf niet tussen in individuele dossiers.

UilenSpiegel - ook voor de Brusselaars

Meer dan dubbel zo veel Vlaams- als Waals-Brabantse inwoners reizen dagelijks naar Brussel. Het Brussels Instituut voor Statistiek en Analyse (BISA) telde in 2016 maar liefst 122.000 pendelaars. Daarnaast pendelen meer dan 35.000 mensen vanuit Brussel naar elders in het land. Ook patiënten, naasten en professionals uit de geestelijke gezondheidssector reizen dagelijks vanuit of naar de hoofdstad. Zowel in als buiten het Brussels Hoofdstedelijk Gewest kunnen zij terecht bij verenigingen als UilenSpiegel.

UilenSpiegel is een Nederlandstalige vereniging voor (ex-)patiënten met geestelijke gezondheidsproblemen of burgers die zich betrokken voelen bij deze zaak. De vzw organiseert uiteenlopende activiteiten (excursies, filmvertoningen, bowlingavonden enz.) en brengt gespreksgroepen samen in Brussel en Vlaanderen, van Vlaams-Brabant tot Antwerpen en van Limburg tot West- of Oost-Vlaanderen.

Bovendien biedt Uilenspiegel opleidingen ‘ervaringskennis’ en ‘patiëntenvertegenwoordiging’ en geeft de organisatie het driemaandelijkse ledenblad Spiegel uit. De organisatie brengt ook om de twee weken een digitale nieuwsbrief uit, waarvoor u zich via de volgende link kunt inschrijven: http://eepurl.com/c3hL3v.

Het magazine bevat een waaier aan informatie (zoals een activiteiten- en gespreksgroepenkalender of nieuws over uiteenlopende thema's die verband houden met geestelijke gezondheid), maar ook gedichten, artikels enz.

Het aanbod van UilenSpiegel is toegankelijk voor alle Belgische inwoners – ook uit Brussel – die een actieve of passieve kennis hebben van het Nederlands. Raadpleeg voor meer informatie, of om lid te worden van UilenSpiegel (€ 5 per jaar), de website https://www.uilenspiegel.net.

zorgpad

De nieuwe website "zorgpad AHDH"

In het kader van het nieuwe geestelijke gezondheidsbeleid voor kinderen en adolescenten zal er specifieke aandacht besteed worden aan ADHD/ADD (Aandachtstekortstoornis met of zonder hyperactiviteit). ADHD/ADD treft naar schatting 5 % van de kinderen en 3 % van de volwassenen. De stoornis is een van de vaakst voorkomende neurobiologische ontwikkelingsstoornissen.

De nieuwe website http://www.adhd-traject.be/nl, die door de FOD Volksgezondheid werd gelanceerd, beoogt een optimaal traject voor kinderen en jongeren (jongvolwassenen) met druk gedrag en/of aandachts- en concentratieproblemen. Onze experts inzake ADHD/ADD hebben een aangepast zorgtraject uitgewerkt om duidelijke, objectieve informatie te bieden om de personen, die met de problematiek geconfronteerd worden, te helpen goede keuzes te maken. De website richt zich zowel tot gezondheidsprofessionals als tot ouders en volwassen patiënten en mensen die werkzaam zijn in het onderwijs.

Het is de bedoeling om te vermijden dat er te snel beslissingen worden genomen wat de diagnose van AD(H)D en de betrokken medicatie betreft. Om een diagnose te krijgen, is het aan te raden om een gespecialiseerd arts te raadplegen die met een multidisciplinair team samenwerkt.

psylence

Psylence Radio – prettig gestoord in de ether

Psylence Radio is een radio-uitzending rond geestelijke gezondheid en de correlatie met de maatschappij. De uitzending heeft verschillende doelstellingen en wil ruimte creëren om vrij te kunnen discussiëren en meningen uit te wisselen tussen (ex-)gebruikers en professionals over thema’s zoals de geschiedenis van de psychiatrie, geestelijke gezondheid bij migranten, destigmatisering en tal van andere onderwerpen.

Het team van Psylence Radio maakt daarvoor interviews en reportages. Bovendien kunnen gebruikers komen getuigen en het debat op gang brengen, of op gelijke voet geestelijke gezondheidsprofessionals ontmoeten die te gast zijn in de uitzending. Het is de bedoeling om duidelijke, maar beknopte – en bijgevolg wellicht gedeeltelijke – informatie aan te brengen over alles wat te maken heeft met geestelijke gezondheid in België en de rest van de wereld.

Psylence Radio gaat elke derde maandag van de maand van 17 tot 18 uur live in de ether op Radio Panik (105.4 FM) of op http://www.radiopanik.org/, een vrije radio die zich positioneert als associatieve radio met ruimte voor expressie en creatie. Elke uitzending van Psylence Radio wordt op de tweede vrijdag van de volgende maand om 19 uur heruitgezonden, eveneens op Radio Panik.

Onderzoek : zelfdoding bij 45-60 jarigen

De Eenheid voor Zelfmoordonderzoek (EZO) aan de Universiteit Gent voert een Insight-studie, een studie naar zelfdoding bij 45-60 jarigen, uit. Hiervoor worden nabestaanden van zelfdoding gezocht alsook naasten die in hun omgeving iemand kennen die kampt met psychische problemen. Voor meer informatie over de studie, klik hier

solentra

Solentra

Solentra, voluit ‘Solidariteit en Trauma’, is een vereniging zonder winstoogmerk die ten dienste staat van de kinderpsychiatrie van het UZ Brussel. De vereniging begeleidt jonge vluchtelingen of migranten en hun familie op vraag van hulpverleners die werken met een publiek van buitenlandse afkomst. Haar sociale partners kunnen scholen, CLB’s, ziekenhuizen, leerkrachten of andere personen of instellingen zijn. 

Solentra richt zich tot hulpverleners, kinderen van migranten en vluchtelingen, en slachtoffers van trauma's, en biedt hen drie soorten consultaties aan:

'Community based'-consultaties

Solentra kan ingrijpen op vraag van hulpverleners of scholen wanneer zij bij kinderen tekenen van psychologische problemen opmerken, maar de ouders het probleem niet inzien.
Solentra begeeft zich ter plaatse en stelt haar kennis inzake etnopsychiatrie, migratie en cultuurbemiddeling ten dienste van de school of hulpverlener.
Zo kan met de ouders een gesprek worden aangeknoopt.
De consultaties vinden plaats bij de hulpverlener of leerkracht, in aanwezigheid van een tolk en/of etnopsycholoog.

Transculturele consultaties

Deze consultaties vinden plaats in de gebouwen van Solentra, waar diagnostische en therapeutische steun wordt geboden, rekening houdend met de culturele achtergrond van het kind. Een etnotherapeut en/of tolk bieden de nodige ondersteuning opdat de kinderen (en hun gezinnen) in hun eigen taal geholpen kunnen worden.

Traumaconsultaties

Solentra organiseert ook consultaties om trauma's te helpen verwerken bij kinderen en jongeren (0 tot 18 jaar) die slachtoffer of getuige waren van traumatiserende gebeurtenissen, ongeacht hun culturele achtergrond.

Deze dienstverlening is gratis en kan plaatsvinden in aanwezigheid van een intercultureel bemiddelaar. Bij die verwerking wordt het in meer of mindere mate uitgebouwde netwerk van de persoon in kwestie aangesproken.

solentra trauma

Solentra biedt ook steun aan hulpverleners

In haar aanpak ondersteunt Solentra diegenen die bezorgd zijn over het psychisch welbevinden van een kind of jongere als gevolg van immigratie, maar die hier geen oplossing voor vinden met de ouders of andere wettelijke vertegenwoordigers. Solentra stelt haar expertise ter beschikking, steunend op haar kennis inzake ethnopsychiatrie, migratie en transculturaliteit. Deze ondersteuning kan allerlei vormen aannemen zoals supervisie, intervisie en advies via de helpdesk van Solentra: 0483/613.484.

Elke hulpverlener kan dit nummer bellen om een complexe situatie te bespreken met een psycholoog. Indien gewenst, is er ook mogelijkheid tot 'community based'-consultaties. Solentra komt ter plaatse om een proces op te starten, samen met de hulpverlener en de jongere en diens ouders, om zo tot een gezamenlijke definitie van het probleem te komen waar iedereen zich in kan vinden. Solentra biedt ook transculturele psychologische opvolging aan voor de jongere en zijn familie. 

Sinds 2017 kunnen zowel Nederlandstalige als Franstalige diensten in Brussel een beroep doen op solentra. Surf voor meer informatie over Solentra naar www.solentra.be of neem contact op met Parvine Mohseny, per e-mail via parvine.mohseny@uzbrussel.be of telefonisch via 0483 08 48 49. 

 

reseau sante namur

De hulpmiddelen van het Réseau Santé Namur

Het Réseau Santé Namur biedt professionals, gebruikers en naasten ruimte voor overleg, met het oog op de ontwikkeling van hulpmiddelen, projecten, initiatieven en procedures voor een betere geestelijke gezondheidszorg. Drie hulpmiddelen moeten de gebruikers in staat stellen hun crisissen beter onder controle te houden en hun netwerk sneller aan te spreken. 

Op zijn website licht het Réseau Santé Namur de verschillende hulpmiddelen toe met tekst en filmpjes. Met de ‘carte-réseau’ (netwerkkaart) kunnen de gebruikers hun beeld van hun netwerk in kaart brengen (familie, vrienden, professionals enz.). Dankzij de kaart is het bijvoorbeeld mogelijk te weten of ze in geval van een crisis bij iemand terechtkunnen. 

Met de ‘carte-objectif’ (doelstellingenkaart) kunnen gebruikers dan weer een specifieke doelstelling vastleggen en de contactpersonen identificeren die hen op weg kunnen helpen om die doelstelling te bereiken. Dankzij die kaart kunnen gebruikers duidelijke doelstellingen omlijnen en behalen. 

Een derde hulpmiddel is het ‘plan de crise’ (crisisplan) waarin de gebruikers – in een crisisvrije periode – personen en middelen kunnen aanduiden die ze in geval van een crisis zouden contacteren en inschakelen. Bovendien omschrijven de gebruikers in dat crisisplan wat de eerste tekenen van een nakende crisis zijn. Zo worden ze met andere woorden expert van hun eigen crisissituaties.   

De ‘carte-réseau’, de ‘carte-objectif’ en het ‘plan de crise’ kunnen (net als de andere hulpmiddelen) rechtstreeks gedownload worden via de website van het Réseau Santé Namur: http://www.reseausantenamur.be/outils.

De middelen worden ook aangeboden in een mobiele applicatie die binnenkort beschikbaar zal zijn onder de naam NOO. Raadpleeg voor meer informatie de website: http://noo-app.be/#application.

 

indispensable

L'indispensable

Similes heeft, in samenwerking met verschillende organisaties en Frankrijk en Québec, een publicatie uitgebracht. « L’indispensable » is een gids voor mensen uit de entourage van een persoon die mentale problemen heeft. De brochure (momenteel enkel in Frans beschikbaar) kan via volgende link gedownload worden :

http://similes.org/wallonie/wp-content/pdf/indispensable.pdf

« L’indispensable » bestaat uit 11 hoofdstukken en probeert te antwoorden op vragen die een naaste zich zou kunnen stellen over de ziekte van een familielid. De brochure bevat informatie over de meest voorkomende mentale problemen alsook mogelijke antwoorden die de naaste kunnen helpen om  te weten te komen welke rol hij zou kunnen spelen.

droits du patient

Patiëntenrechten : De eisen van de LUSS

Sinds 2002 stelt de Belgische wetgeving een reeks rechten voor de patiënt op die samengevat kunnen worden in 7 punten: kwalitatieve zorg, keuze van zorgverlener, vrij toestemmen in een tussenkomst, bescherming van de persoonlijke levenssfeer, toegang tot het patiëntendossier, informatie over de gezondheidstoestand, neerleggen van een klacht bij een ombudsdienst en het toekennen van een vertrouwenspersoon.  

Deze wetgeving vertrekt vanuit het principe dat de rechten van de patiënt gepaard gaan met een vertrouwensrelatie tussen de patiënt en de zorgverlener.

Deze wet is ook het resultaat van vragen en voorstellen van patiënten! Een tiental jaren na de stemming van deze wet stelt de  LUSS ( Liga voor Gebruikers van Gezondheidszorgen) dagelijks nog veel problemen vast die patiënten tegenkomen in het ziekenhuis, rust- en verzorgingstehuis of binnen de thuiszorg.  Die vele problemen wijzen erop dat de rechten van de patiënt nog lang niet voor iedereen gerealiseerd zijn. Patiënten willen graag een kwalitatieve relatie met de professionals uit de gezondheidszorg.  

Meer informatie op de website van de Luss (in het Frans) : http://www.luss.be/themes/droits-de-patient/

Brochure Patientenrechten

eerstelijnzone NL

Reorganisatie van de eerstelijnszorg in Vlaanderen: stand van zaken ?

Het Vlaams regeerakkoord 2014-2019 voorzag in een vereenvoudiging van de eerstelijnszorg. Het aanbod moest meer gecoördineerd worden en de patiënt zou meer betrokken moeten worden in de beslissingen rond zijn zorgbehoefte.   In deze optiek is het nieuwe model van toegang tot zorg vorm beginnen krijgen.

Eind 2017 hebben twee Nederlandstalige organisaties die zorgverstrekkers ondersteunen en actief zijn in de coördinatie van de zorgverlening (Het Huis voor gezondheid en Brussels Overleg Thuiszorg (BOT)) gereageerd op een vraag tot indienen van projecten binnen het Vlaams agentschap zorg en gezondheid.

Hun voorstel: prioritaire zones bepalen die een vereenvoudigde toegang tot eerstelijnszorg zouden krijgen in Vlaanderen en het hele Gebied Brussel-Hoofdstad. Een groot aantal organisaties (zowel van de gezondheidssector als van de welzijnssector) hebben dit voorstel ondertekend. Eens het voorstel aanvaard was, kon de hervorming stilaan vorm beginnen krijgen.

Eerstelijnzone (ELZ), lokale multidisciplinaire netwerken

De reorganisatie van de zorg is gebaseerd op vastgestelde « prioritaire »  gebieden. Een zestigtal zones die nu bepaald zijn ( een zone bestaat uit een of meerdere gemeentes en de Brusselse Regio  bestaat uit één gebied) zou een bevolking van 75 000 tot 125 000 inwoners moeten dekken.  Het zorgaanbod zou meer gecoördineerd, meer sectoroverschrijdend moeten zijn en in de onmiddellijke omgeving van de zieke mits de nodige zorg beschikbaar is.  Ze moet geleidelijk tot stand gebracht worden dankzij de samenwerking tussen de zorgverleners, de sociale instellingen (de OCMW's), de lokale overheden (de gemeenten) en de « Samenwerkingsinitiatieven eerstelijnszorg » (SEL), de SISD en de RML (erkend door Vlaanderen).

De communicatie rond de zorgen en noden van de patiënten zal gebeuren via gedeeld digitaal gegevensbeheer. De oprichting van een Vlaams Instituut voor Eerstelijnszorg staat ook op de agenda.

Wat de Brusselse Regio betreft zouden, ideaal gezien, de Franstalige en Nederlandstalige Brusselse vzw's en zorgverstrekkers interdisciplinair samen moeten werken in de komende maanden. Een nieuw landschap dat niet makkelijk te bereiken is! Vooral als je weet dat het formele engagement om deel te nemen in het domein van de eerstelijnszorg vereist dat er akkoorden gesloten moeten worden tussen de partners :

  • vertrouwen en wil om een gemeenschappelijke visie te ontwikkelen ;
  • meewerken aan een organisatorische structuur waarin bepaalde bestaande instanties geïntegreerd worden en de wil om een hervorming te doen van eigen werkzaamheden en methodes om de te bereiken doelstellingen te implementeren.

De ELZ, zoals die nu samengesteld is, is gebaseerd op de verplichte deelname van :

  • overheidsdiensten
  • lokale overheden van de zone
  • kringen of organisaties van medische of paramedische beroepen
  • huisartsen
  • thuisverplegers
  • kinesisten
  • tandartsen
  • apothekers
  • diensten voor geestelijke gezondheidszorg (alle partners actief in functie 1 van het netwerk volwassenen 107 en het netwerk voor kinderen en jongeren)
  • erkende verenigingen van zorgverleners en mantelzorgers.

De lijst zou aangevuld kunnen worden met meerdere facultatieve partners : andere kringen of zorgverstrekkers binnen de eerstelijnszone (vb : ergotherapeuten, vertegenwoordigers van vrijwilligers, buurtinitiatieven)

Concreet, in eerste instantie, zal een klein comité,‘veranderteam’, werken aan: het terrein raadplegen, ideeën verzamelen, visie samenvatten en formuleren, doelstelling, principes. Een ‘veranderforum’ (een veel grotere groep samengesteld uit vertegenwoordigers van het werkveld) zal hen begeleiden, raad geven of zijn akkoord geven.

Voor het Brusselse Gebied zijn de focal points (ondersteund door alle mede-ondertekenaars van het project) : 
  •   Lokaal georganiseerde zorgverlening
  •   Geïntegreerde zorg
  •   Aandacht voor kansarmen
  •   Aandacht voor de diversiteit typisch aan Brussel

Uw Brusselse instelling (of u zelf) wenst deel uit te maken van dit nieuwe model van eerstelijnszorg? U wil meer informatie over dit onderwerp? Neem contact op met info@huisvoorgezondheid.be

Meer weten : Lees de PDF : Reoganisatie traject eerstelijnzorg in Vlaanderen

non violence NL 

Seksueel geweld : drie Zorgcentra na Seksueel Geweld (ZSG)

Sinds eind 2017 bestaan er drie Centra voor de behandeling van slachtoffers van seksueel misbruik (ZSG) in een paar Belgische ziekenhuizen (momenteel in het Universitair Ziekenhuis van Gent, in het UMC Sint Pieter in Brussel en in het UMC Luik). Deze centra zijn 24 u op 24 en 7 op 7 bereikbaar en bieden een algemene ondersteuning aan de persoon die slachtoffer was van seksueel geweld.  

Seksueel geweld wordt omschreven als elke seksuele handeling, ongewenste intimiteiten of exhibitionisme  zonder de toestemming van de persoon en/of als de persoon niet in staat is te weigeren (bijvoorbeeld als hij gedrogeerd is, slaapt of dronken is).

In het ZSG kan een persoon verschillende soorten zorg krijgen. In eerste instantie word je opgevangen door een verpleegkundige die naar je luistert en je psychologische begeleiding biedt.  De verpleegkundige kan ook contact opnemen met de politie en het parket als het slachtoffer klacht wil indienen. Voor de oprichting van de ZSG was er geen psychologische begeleiding van slachtoffers van seksueel geweld in de spoeddiensten van ziekenhuizen, en die is nochtans heel erg belangrijk. Naast de psychologische begeleiding  kan het slachtoffer ook medische zorgen krijgen, een forensisch onderzoek en een persoonlijke opvolging.  

Sinds de oprichting hebben de ZSG twee keer meer slachtoffers van seksueel geweld gehad dan in het begin gedacht werd.  

Slachtoffers en vertrouwenspersonen kunnen bellen of mailen naar één van de ZSG of (met het slachtoffer) naar een ZSG gaan:

ZSG Gent : 09/332.80.80, zsg@uzgent.be; Ingang 47 van het UZ Gent (UZ Gent, C. Heymanslaan 10, 9000 Gent); tram 4 (laatste halte: UZ); bus 5 (halte UZ))

ZSG Brussel :02/535.45.42, CPVS@stpierre-bru.be; via Rue Haute 320, 1000 Brussel (Metro 2 en 6 : station Porte de Hal ; Pré- métro: 3 - 4 - 51 halte Porte de Hal ; Bus : 27,48 halte Saint-Pierre/Porte de Hal ; Bus De Lijn en TEC : Sint-Gillis (Porte de Hal/Blaes)

ZSG Luik: 04/367.93.11, cpvs@chu.ulg.ac.be; ingang via de spoeddienst van het UMC Luik : Urgences des Bruyères, Rue de Gaillarmont 600 in 4032 Chênée

Voor meer informatie kan u terecht op de volgende website :
https://www.seksueelgeweld.be/zorgcentra-na-seksueel-geweld-wat-voor-wie-waar

entraide et moi 2

« Entraide et MOI » (Wederzijdse hulp en IK), het sensibiliseringsspel over de geestelijke gezondheid

« Entraide et MOI » (Wederzijdse hulp en ik) is een nieuw rollenspel voor iedereen (gebruiker, naastbetrokkene, professionele, student, burger…) die gevoelig is voor de problematieken in de geestelijke gezondheid. Het spel werd ontwikkeld door de samenwerking  tussen de SPAD SACCaDO (psychiatrische zorg voor patiënten, die thuis wonen), Osons ! (een de facto vereniging van gebruikers en ex-gebruikers van geestelijke gezondheid, actief in de centrum regio van Henegouwen), Psytoyens en het netwerk Mosaïque.

« Entraide et MOI » is een spel voor 4 tot 20 personen en een spelleider, die de regels uitlegt. Elke speler speelt een personage dat ‘beproefd’ wordt (Financiële, familiale, psychosociale, …. uitdagingen enz.). De andere personages (« steunpartners ») bieden hun hulp aan. Wanneer de speler vindt dat de anderen hem goed geholpen hebben kan hij hun als beloning een token geven. Het verschil met andere bordspellen is dat u hier kan kiezen welke richting u uitgaat op het spelbord. Er is een « start » hokje maar het is niet verplicht daar ook met spelen te beginnen.

Aarzel niet om Thibaut Bellon, de coördinator van SPAD Saccado te contacteren voor een demonstratie of een voorbestelling van « Entraide et MOI » te contacteren : saccado@fracarita.org  of 0478/628178. « Entraide et MOI » kan besteld worden en word einde 2018 beschikbaar. Alle winsten gaan naar de vereniging Osons ! Omdat « Entraide et MOI » uitgedeeld kan worden moet het spel minstens 100 keer voorbesteld worden. De spel kost dus tussen 40 en 60 euro (de prijs vermindert naargelang de bestellingen vermeerderen). « Entraide et MOI » is momenteel enkel in het Frans beschikbaar. Als er een mogelijkheid bestaat, de spel in het Nederlands te vertalen, contacteer a.u.b ook Thibaut Bellon. Alvast bedankt.  

 

livre noir

Zwartboek over de Geestelijke Gezondheidszorg in Brussel

Het Zwartboek over de Geestelijke Gezondheidszorg dat in maart 2018 bij de Federatie van de Brusselse Huisartsenverenigingen (FAMGB) verscheen deed al heel wat stof opwaaien en werd door verschillende media opgepikt. Via dit boek trekken de brusselse huisartsen aan de alarmbel en willen ze de politieke verantwoordelijken bewust maken van de grote moeilijkheden die de hervorming Psy-107 voor wat betreft de toegang tot geestelijke gezondheidszorg met zich meebrengt.

In het Zwartboek worden getuigenissen van brusselse huisartsen gebundeld. Zij voelen zich genegeerd en onmachtig tegenover de grote communicatiekloof die er nu tussen eerste en tweedelijnszorg bestaat. Daarnaast komt ook de structurele onderfinanciering van de zorg- en begeleidingsstructuren en het tekort aan referentieartsen en ambulante zorgorganisaties voor mensen met een psychische kwetsbaarheid aan bod.

De huisartsen zijn echter de eerste en belangrijkste actoren voor wat betreft de opvang van een patiënt met psychische problemen. Het Zwartboek is geen middel om met de vinger te wijzen naar de kwaliteit van de bestaande interventies en dienstverlening. Wat duidelijk wordt is de nood aan steun , vorming en doorverwijzing met de tweedelijnsstructuren.

Op het einde worden 12 aanbevelingen geformuleerd die verder worden uitgewerkt in een 'Witboek' via actieplannen. Deze worden gedeeld met de politieke en de zorgpartners om zo de optimale samenwerking en behandeling van geestelijke gezondheidsproblemen in de hoofdstad te faciliteren.

U kan het Zwartboek bestellen door contact op te nemen met het FAMGB via telefoon of mail op 02/379.03.33 of famgb@fambg.be.

guide exil

Réseau Santé Mentale en Exil* stelt de nieuwe editie van hun gids over toegang tot geestelijke gezondheidszorg voor  vluchtelingen in de regio Brussel voor. Deze gids is bestemd voor de eerstelijnswerker, die op zoek is naar de verschillende initiatieven die de link leggen tussen psychosociale en therapeutische begeleiding, meer specifiek van personen met een voorlopig verblijfsstatuut die tegelijk ook een grote psychische kwetsbaarheid ervaren.

De editie 2018 is een herwerkte en geüpdate versie van de editie 2011. Er zijn ook drie nieuwe hoofdstukken over specifieke doelgroepen: Vrouwen, die slachtoffers van geweld zijn, niet-begeleide minderjarige vreemdelingen en mensen met een verslavingsproblematiek. 

Om een gedrukt exemplaar van de gids te ontvangen en voor meer informatie kan u Réseau Santé Mentale en Exil contacteren (de gids is enkel beschikbaar in het Frans):

 reseau@ulysse-ssm.be

Tel : 02 533 06 70

Contactpersonen : Ondine Dellicour en Johan Cornez.

U kunt bovendien een digitale versie op de website van SSM Ulysse downloaden.

* Réseau Santé Mentale en Exil bestaat sinds 2007. Het doel van de organisatie  is de toegang naar hulp in geestelijke gezondheidszorg voor vluchtelingen in nood verbeteren.

De leden overleggen regelmatig en wisselen nieuws uit over de activiteiten van hun organisaties en zorgen zo voor een vlotte informatiedoorstroming. Daarnaast werkt de organisatie activiteiten uit – vooral thematische informatiemomenten (1/2e dag) – opleidingen en intervisies.

Als lid en ondersteunende organisatie, is de « Service de Santé Mentale Ulysse » per mail of per telefoon beschikbaar om op vragen van hulpverleners te antwoorden. 

Huidige leden van Réseau Santé Mentale en Exil:

Service de Santé Mentale Ulysse (promotor)

SeTIS Bxl

Service de Santé Mentale Le Méridien

Centre de Formation de la Fédération des CPAS de Wallonie

Centre Exil

Médecins du Monde

Intact

Centre d’accueil du Petit-Château

SOS Viol

GAMS Belgique

Plate-forme Mineurs en exil

Lambda

Entr’Aide des Marolles

Centre Social Protestant

 

clubhouse

Werk en geestelijke gezondheid: een Clubhouse geopend in Brussel

Clubhouse Brussels is een werkplaats voor mensen is met psychische problemen die door hen wordt beheerd.

Het eerste Clubhouse is 1948 in de Verenigde Staten ontstaan. Vandaag bestaan er meer dan 330 Clubhouses in meer dan 30 landen. Sinds enkele  maanden is er een Clubhouse Brussels geopend in het centrum van de stad, in de Lakensestraat.

Een Clubhouse heeft unieke kenmerken: het is een werk- en activiteitenruimte in eigen beheer van zowel leden als stafmedewerkers. Dit medebeheer biedt de mogelijkheid aan de leden om terug zelfvertrouwen op te bouwen, om competenties te ontwikkelen en om hier concreet mee aan de slag te gaan en zo terug aan het werk te kunnen gaan.       

De vereniging begeleidt en ondersteunt hun leden om werk te vinden. Dit gebeurt in meerdere stappen :

Het doorbreken van het isolement, het empoweren om terug tot daadkracht te komen en opnieuw te kunnen handelen, het bestrijden van stigmatisering en het ondersteunen bij de zoektocht naar een job.

Geen patiënten, maar collega's 

De Clubhouse Brussels bestaat nog maar enkele maanden in het centrum van de stad en is tweetalig. De leden nemen een aantal taken op zich, al naargelang hun mogelijkheden, zoals het onthaal, de keuken, de administratie of het onderhoud van het gebouw. In dit beheer wordt het principe van transparantie gehanteerd: er is geen stafruimte, de kantoren zijn voor iedereen toegankelijk en iedereen heeft toegang tot de administratie. Door zo samen te werken worden de leden ook als medewerkers en collega's beschouwd en niet langer als patiënten.  

Het doel van het project is meer dan alleen dit zelfbeheer, de uitdaging is groter.

Elk lid geniet van een ondersteuning op maat met als doel de reintegratie op de arbeidsmarkt. Clubhouse zoekt naar partners en samenwerkingsovereenkomsten met verschillende bedrijven om zo "transitiejobs' te creëren en zo de overstap naar de arbeidsmarkt te vereenvoudigen. 

De-stigmatiseren of positieve beeldvorming

Clubhouse Brussels telt nu ongeveer 20 leden met daarnaast een vaste werknemer, stagaires en vrijwilligers. De ruimte is open voor iedereen met een psychische kwetsbaarheid, van burn-out tot psychose. De focus ligt niet op het therapeutische aspect maar wel op het vormen van een gemeenschap  waar iedereen welkom is en gerespecteerd wordt.  

Het "club"-concept verwijst naar de ontwikkeling van een sociale band en van de mogelijkheid om de eenzaamheid of het isolement te doorbreken. De vzw fungeert als schakel tussen het "medische" en het "actieve" leven. Meerdere activiteiten zijn daarom georganiseerd in partnerschap met verschillende Brusselse verenigingen. 

Voor meer informatie, ga naar www.clubhouse.brussels of neem contact op met Emilie Van Limbergen, verantwoordelijke (02/218 41 91) emilie@clubhouse.brussels

Een partnerschap met :
Actiris, HuisvandeMens Brussel, Hermes Plus, le SSM Antonin Artaud, Den Teirling, CGG Brussel, Imago asbl l’Equipe

Openingsuren
Dinsdag 14h-17h
Woensdag 10h-13h
Donderdag 14h-17h

Contact
107-109 Lakensestraat
1000 Brussel
Tel : 02 218 41 91
Mail : info@clubhouse.brussels

 


Artikelen

  • artiekelen over geestelijke gezondheid op sociaal.net, een online platform voor iedereen met interesse in sociaal werk, welzijn en gezondheid.